Καραβάκι μου

Καραβάκι μου
Christian Schloe

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Τι έχω να φοβηθώ;





Καραβάκι μου,
 Όταν ήμουν μικρούλα, η μαμά μου, μου φορούσε φυλαχτό. Ένα τόσο δα μικρό μαξιλαράκι από γαλάζιο σατέν  ύφασμα  με κίτρινες χαντρούλες γύρω γύρω κι ένα κεντημένο σταυρό στη μέση. Μου το έδενε με μια κορδελίτσα στο φανελάκι μου.
Μεγαλώνοντας έμαθα να κάνω το σταυρό μου και να λέω μια προσευχή που την θυμάμαι ακόμη.
" Ω! Παναγιά μου Δέσποινα και του Χριστού Μητέρα
σε Σένα παραδίνομαι τη νύχτα και τη μέρα.
Θέλω ν' ανάψω ένα κερί, μετάνοια να σου κάνω
είμαι μικρό δεν δύναμαι τι άλλο να σου κάνω.
Καληνύχτα Παναγίτσα μου και καλό ξημέρωμα".

Είχα συνηθίσει τόσο πολύ την κατακλείδα της προσευχής, που κάποτε όταν ήταν η σειρά μου να πω την πρωινή προσευχή στο σχολείο, μου ξέφυγε και είπα " καληνύχτα Παναγίτσα μου" αλλά το σταμάτησα αμέσως όταν συνειδητοποίησα πού βρίσκομαι. Ευτυχώς δεν το είχε ακούσει κανείς.

 Κάθε βράδυ που η μανούλα μου με έβαζε για ύπνο, με φιλούσε, με σταύρωνε και μου έλεγε να είναι  γλυκά τα όνειρά μου, να μη φοβάμαι, γιατί ο φύλακας άγγελός μου θα με φυλάει.

Η γιαγιά μου με έπαιρνε στην ποδιά της και με χόρευε τραγουδώντας " Παναγιά μου, Παναγιά μου φύλαξέ μου τα παιδιά μου".
Κάθε Κυριακή με έπαιρνε μαζί της στην εκκλησία. Ανάβαμε κεράκι και ακούγαμε ψαλμωδίες.
Όταν γονάτιζαν οι γιαγιάδες έπεφτα κι εγώ κάτω και έπιανα τα παπούτσια τους.
 Κοιτούσα το θόλο, κι έβλεπα τον Παντοκράτορα που μας ευλογούσε από ψηλά, τις εικόνες με τα χρωματιστά ρούχα των Αγίων, και το φωτοστέφανο στο κεφάλι της Παναγίας και του Χριστού.
 Θυμάμαι τον παπά με τα χρυσά του άμφια να κρατά το άγιο δισκοπότηρο με εκείνο το κόκκινο βελούδινο πανί. Θυμάμαι που έλεγα το όνομά μου την ώρα που μεταλάβαινα το σώμα και το αίμα του Χριστού όπως μου είχαν πει. Αφού παίρναμε αντίδωρο, φεύγαμε για το σπίτι. Δεν έπαιζα με τα παιδάκια στην πλατεία γιατί δεν έκανε να χτυπήσω ούτε και να φτύσω.
Τα Ψυχοσάββατα όταν η γιαγιά είχε δουλειές ή ήταν κουρασμένη, τύλιγε το πρόσφορο σε μια καλοσιδερωμένη άσπρη πετσέτα, μου έδινε το χαρτί με τα ονόματα και τα πήγαινα στην εκκλησία.

 Τα Χριστούγεννα, οι γονείς μου γύριζαν το ξημέρωμα από την εκκλησία. Η μητέρα έφτιαχνε Χριστόψωμο και παντού ακούγονταν χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Στην τηλεόραση προβάλλονταν ταινίες για το πνεύμα των Χριστουγέννων. Όλοι τότε βοηθούσαν τους ανήμπορους.
Τη Μεγάλη Εβδομάδα, πήγαινα να μυρωθώ, να προσκυνήσω τη Σταύρωση, ντυνόμουν μυροφόρα και έρανα τον τάφο, κρατούσα φαναράκι και ακολουθούσα τον Επιτάφιο.
 Το Μέγα Σάββατο, ντυμένη με τα καλά μου ρούχα, καμάρωνα με τη άσπρη λαμπάδα της νονάς στο χέρι και τρέμοντας από τον κρότο των βαρελότων έδινα και δεχόμουν τα φιλιά της αγάπης της οικογένειας μου.
" Χριστός Ανέστη " έψαλλαν όλοι. Εκείνες τις μέρες πάλι βοηθούσαν τους ανήμπορους.

Ο καιρός πέρασε. Μεγάλωσα. Πήγα στο σχολείο και έμαθα πάρα πολλά για τη Θρησκεία μας.
Η δασκάλα μας, έλεγε ότι ο Πλούταρχος, ένας αρχαίος έλληνας ιστορικός, είχε πει:

" Στις περιπλανήσεις σου μπορεί να συναντήσεις πόλεις ατείχιστες, χωρίς γραφή, χωρίς βασιλιάδες, χωρίς σπίτια, χωρίς ιδιοκτησίες, που δεν χρειάζονται νόμισμα, που δεν γνωρίζουν θέατρα και γυμναστήρια. Πόλη όμως χωρίς ιερά και θεούς, που δεν καταφεύγει σε προσευχές, όρκους, μαντείες, θυσίες για την απόκτηση των αγαθών ούτε για την αποτροπή των κακών, δεν υπήρξε ποτέ κανείς που να είδε ούτε θα υπάρξει ποτέ."

Στο σχολείο μου έμαθα τα βαθύτερα νοήματα της Χριστιανοσύνης. Τη διδασκαλία του Χριστού, τα θαύματά του, την προδοσία, την Σταύρωση και την Ανάστασή του. Διδάχθηκα  προσευχές, ύμνους  παραβολές 
Οι γνώσεις μου τώρα μου επιτρέπουν να ερμηνεύω όλα εκείνα που έλαβα ως ΠΑΡΑΔΟΣΗ από την οικογένειά μου. 

Καραβάκι μου,
 Τώρα που είμαι αρκετά μεγάλη, τι έχω εγώ να φοβηθώ αν μελετήσω τις Θρησκείες και άλλων λαών; 
Τι κακό θα πάθω αν μοιραστώ το θρανίο μου με ένα ξένο παιδάκι που βάζει τα χέρια του μπροστά στο πρόσωπό του όταν προσεύχεται;
Ποιος μπορεί εμένα να μου πάρει το " ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ"
Ποιος μπορεί εμένα να μου πάρει το " ΑΓΑΠΑ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ ΩΣ ΕΑΥΤΟΝ "
Ποιος μπορεί εμένα να μου κλέψει το " ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΥΜΩΝ "
Ποιος άλλος μπορεί  να μου μιλήσει για το ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ και την ΟΔΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ;
Ποιος μπορεί να μου αφαιρέσει την Παράδοση και τη Χριστιανική μου υπόσταση; Μήπως τα βιβλία;
Μα δεν πρέπει να διαβάζουμε και να ακούμε τα πάντα για να αποκτήσουμε κρίση;
Τα βιβλία όλα είναι ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ. Η διδασκαλία είναι ευθύνη του εκπαιδευτικού!

Καραβάκι μου, αν κάποτε ακολουθήσω άλλο δρόμο από αυτόν της Ορθοδοξίας, να ξέρεις καλά ότι δεν θα φταίνε οι άλλοι, ούτε τα βιβλία. Θα είναι αποκλειστικά ΔΙΚΗ ΜΟΥ επιλογή. 



Η θρησκευτική εμπειρία του κόσμου είναι η αιτία των πιο επίμονων και ευγενών επιστημονικών ερευνών.


Άλμπερτ Αϊνστάιν







1 σχόλιο:

Mia Petra είπε...

❤ Μα, να αγιάσει το στόμα σου Ιωάννα μου!
Ποιο ωραίο και εύστοχο κείμενο-ανταπάντηση,
δεν έχω διαβάσει τελευταία.. Φιλιά καλημέρας ❤