Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

τα "στολίδια"



 Γύρω μας υπάρχουν πολλά στολίδια. Τα βρίσκεις σε πολλές βιτρίνες.
Τα βλέπεις και θαμπώνεσαι. Τακτοποιημένα δίπλα στο τζάκι το αναμμένο, σε χώρους όπου μπερδεύονται τα μολύβια, τα φλάμπουρα τα πουγκιά και τα φτυάρια, εκεί που η επαγγελματική ευσυνειδησία δειλιάζει και υποκύπτει, εκεί που η λογική συγκρούεται με το θυμικό ή τη σκοπιμότητα, εκεί που επιδεικνύεται με περίσσιο θράσος η ηθική αγωγή του καθενός, εκεί που έρχεται σε δεύτερη μοίρα το φιλότιμο και η αξιοπρέπεια, εκεί που υποτιμάται η καλή προαίρεση, η καλοσύνη, η συντροφικότητα και η ομαδικότητα.
 Από την κούραση της " καθ' υπέρβασιν κριτικής ", τα στολίδια, αλλάζουν συχνά φανέλες, κοστούμια και γραβάτες . 
Επιστρατεύουν τα εξαιρετικά τους επιχειρήματα, προβάλλουν θεόπνευστες προτάσεις, και ξετυλίσσουν πλείστα άλλα ταλέντα τους.
Σπουδαίοι ταχυδακτυλουργοί! Κάνουν την νύχτα μέρα, την αλήθεια ψέμα και υποδύονται πολλούς ρόλους. Ακόμη και μάσκες φορούν, αυτές του αρχαίου δράματος.
Συνεπαρμένα, λες και ζουν μέσα σε παραμύθι, τα στολίδια ζωντανεύουν, μεταμορφώνονται σε αλεπούδες κυρά δασκάλες, σε μάγους και μάγισσες, σε σαλιγκαράκια, βγάζουν νύχια, δείχνουν δόντια, καταπίνουν φωτιές, πετούν σαν αγγελουδάκια και διδάσκουν με το παράδειγμά τους, όλους εκείνους που εκτιμούν βαθύτατα και ενδιαφέρονται για την πρόοδο και την προκοπή τους.

 Παίζουν ανέμελα, χωρίς όρκους και κανόνες, χτυπώντας σαν το τόπι το λεξιλόγιό τους ανάμεσα δρόμο και πεζοδρόμιο. Κάνουν ζαβολιές μα δεν καίγονται.
Πετροβολούν τα καρπερά δέντρα, ανεβαίνουν στη πιπεριά να κόψουν ένα  πιπέρι που ξέρουν να το τρίβουν αριστοτεχνικά.
Τη μεγαλύτερη τέχνη τους την εξαντλούν κάνοντας τούμπες, μιμούμενοι τους κλόουν. 
Από χορό, γνωρίζουν πως να σε χορεύουν στο ταψί.
Τραγουδούν επίσης. Κάποιες φορές ψάλλουν κατανυκτικά τραγούδια του κατηχητικού. Άλλες φορές πάλι, αναψοκοκκινίζουν και ξεφαντώνουν  και με τα παραδοσιακά."Στη σκάλα που ανεβαίνεις ν' ανέβαινα κι εγώ"," στη βρύση που'πινα νερό τώρα αγγελίζουν άλλοι".
Από ποδόσφαιρο γνωρίζουν καλά το στενό μαρκάρισμα. Κι από παροιμίες αυτή που" ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον εβγάλαμε".
Δεν τρώνε ποτέ γεμιστά, τουρλού, αμπελοφάσουλα και κολοκυθοκορφάδες.

Όλα μπορούν να τα κάνουν τα στολίδια μας!
Έχουν ράμματα για γούνες, ράβουν και ξηλώνουν, δουλειά να μη τους λείπει,  κι όλο γράφουν, γράφουν  νούμερα στα  παλιά τους τα τεφτέρια. 
 'Εχουν  πόνο και σεβντά  και καημό  μεγάλο για το μισθό που παίρνουμε. Θρηνούν γοερά για τη σύνταξή μας. Γι αυτό κάνουν αστεία στις βιτρίνες. Θέλουν να μας γιατρέψουν την κατάθλιψη λέει.
Αγωνιούν μην στρίψει καμιά φορά το τιμόνι αριστερά  και πέσει το καράβι στα βράχια, μη  βρεθεί κάποιος και μας πει κανονικά με το πραγματικό μας όνομα, σύντροφο, συνάνθρωπο.
Περπατούν αγέρωχα γεμάτοι αυτοπεποίθηση αφού με "Εύγε" ανατράφηκαν.  Είναι οι " άριστοι" με " " διαγωγή κοσμιωτάτη".


Τι Θεοί είναι αυτοί!

 Λαμπερά μας στολίδια, μαζευτείτε λίγο.
Γίνατε "ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στ' αλεύρι".
Δεν σας αγοράζουμε πια.
Δεν είμαστε εμείς ο " καημένος ο κοσμάκης ", ούτε του κασσίδη το κεφάλι ".
Δεν τρώμε σανό, κουτόχορτο και " έτοιμα σερβιρισμένα "κολοκύθια νερόβραστα" ή "κολοκύθια με ρίγανη".
 Μπορεί να είμαστε   πτωχοί και να μην  έχουμε λεπτά όπως λέτε, αλλά θα ζήσουμε.
Χορταίνουμε με σπιτικά γεμιστά, τουρλού, αμπελοφάσουλα και κολοκυθοκορφάδες. ΄Εχουμε φάει και όλη την αξιοκρατία με το κουτάλι.
Τα χέρια μας είναι   καθαρά όταν φτιάχνουμε κουραμπιέδες, λουκουμάδες, χαλβά, γιαούρτι.
Δεν μπερδεύουμε την ψήφο με 5ευρα, 10ευρα , συνταγές και αποδείξεις.
Δεν φοράμε παρωπίδες και χαλινάρια.
 Ξέρουμε από παραμύθια και από αλήθειες. Τα ζήσαμε, τα διδαχθήκαμε και τα διδάξαμε  πολλά χρόνια .
Ας πούμε:
"Μεγάλη η δύναμη της προσπάθειας. Αυτή πρέπει να αξιολογείται. 
Οι γνώσεις που αποκτούμε και υιοθετούμε δεν είναι πάντα οι σωστές. Χρειάζεται πολλές φορές να τις εμπλουτίσουμε, να τις βελτιώσουμε, να τις  διορθώσουμε, να τις αλλάξουμε, και να παράξουμε νέες.
Οι ιδέες είναι για να δοκιμάζονται.
Τα λάθη είναι για να κινητοποιηθούμε, να σκεφτούμε, να συγκρίνουμε, να υποθέσουμε, να ερευνήσουμε, να απορρίψουμε, να αναθεωρήσουμε και να βρούμε την λύση.
Η τελείωση δεν ταιριάζει  στα ανθρώπινα μέτρα μας. Ο δρόμος προς αυτήν αξίζει. 
Θεοί δεν θα γίνουμε ποτέ."


"Σιγά, σιγά τα τούμπανα " λοιπόν, γιατί  " δεν τρώμε μούρες". Δηλαδή μούρα.





















1 σχόλιο:

Thalia Tzellou είπε...

Ιωάννα μου ευτυχώς σιγά σιγά πέφτουν οι παρωπίδες μας και αρχίζουμε να μην θαμπωνόμαστε από τα φανταχτερά στολίδια. Όπως λες ξέρουμε πια από παραμύθια και αλήθειες. Πόσο καλογραμμένο το κείμενό σου με τόσα νοήματα μέσα σε λίγες γραμμές! Σου στέλνουμε την αγάπη μας και τις ευχές μας για ένα πολύ πολύ όμορφο Φθινόπωρο!