Καραβάκι μου

Καραβάκι μου
Christian Schloe

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Οι άγγελοι της Πόλης

















" Ένα μικρό παιδί προχθές στο δρόμο ξαπλωμένο
έπιανε την καρδούλα του κι έσκουζε το καημένο.
Κι είχεν αχτένιστα μαλλιά, ποδάρια γυμνωμένα,
καταδαρμένο το κορμί κι ενδύματα σκισμένα.
-Τι έχεις μικρό μου; το ρωτώ, και κλαις με τέτοιο δάκρυ
και τέτοιους αναστεναγμούς στου δρόμου αυτού την άκρη;΄
Μην πείνασες κι είσαι φτωχό; Θέλεις ελεημοσύνη;
-Ελεημοσύνη φώναξε. Εγώ ελεημοσύνη!
Ξέρεις τίνος παιδί είμ΄εγώ; Ξέρεις κι από τι σπίτι;
Είν΄ο πατέρας μου έμπορος πρώτος εις τη Μαδρίτη.
Και έπαυσε τα κλάματα κι εις το πρόσωπόν του
έμεινε η αίγλη μοναχά απ' το παράπονό του...
-Λοιπόν τι κλαις στο δρόμο εδώ;- Αχ,μου πονεί 
η καρδούλα!
-Και δεν σε συγυρίζουνε τ' αδέρφια σου, η μανούλα;"
                     ....................................
          
Το ποίημα  που διάβαζε μικρός τον συνεπήρε.
 Αποκοιμήθηκε για λίγο  με το βιβλίο ανοιχτό στο στήθος του.
Άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε το ρολόι. Η ώρα είχε περάσει κι έπρεπε να βιαστεί.
Φόρεσε τα φτερά του και έτρεξε  να βρει τους άλλους αγγέλους.
Μέρες και νύχτες όλοι μαζί περιδιαβαίνουν στους δρόμους. Είναι οι άγγελοι της Πόλης. Στέκονται  στις γωνιές που διδάσκεται το δράμα. Εκεί που κείτεται κουλουριασμένη η μοναξιά, η πείνα και η απόγνωση. Εκεί που αιμορραγούν πληγές και  λυγίζει η αντοχή.
Εκεί που οι περαστικοί πάνε κι έρχονται και προσπερνούν με περισσή βιασύνη, μιας και όλα κυλούν γρήγορα στην πόλη.
Εκεί που  οι περισσότεροι έχουν συνηθίσει αυτή την καθημερινή θέα. Εκεί που κάποιοι ρίχνουν μια στιγμιαία ματιά και αποστρέφουν το βλέμμα τους, ξορκίζοντας τη θλίψη που πιθανόν να εισβάλει μέσα τους. Εκεί που άλλοι κοντοστέκονται και παρατηρούν κουνώντας το κεφάλι και σφίγγοντας τα χείλη. Εκεί που κάποιοι σκύβουν και ρίχνουν κάτι στο τενεκεδάκι, από ελεημοσύνη και φιλανθρωπία, έτσι, για να αλαφρώσει  λίγο η ψυχή τους.

Οι άγγελοι με σεβασμό, αγάπη και πίστη προς τον συνάνθρωπο γονατίζουν κοντά τους.
 Στη συνείδησή τους είναι θεμελιωμένη γερά η αξία  του ανθρωπισμού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ζωής με αξιοπρέπεια.
Στην καρδιά τους έχουν γραμμένες προσευχές. Τα μάτια τους εκπέμπουν φως καλοσύνης. Τα χείλη τους στάζουν βάλσαμο. Στα φτερά τους κουβαλούν τη δύναμη της ελπίδας, ρούχα, ροφήματα και τρόφιμα μήπως και γιατρευτεί η δυστυχία.

Οι άγγελοι της Πόλης προχώρησαν προς την πλατεία. Κοντά στο όμορφα στολισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο κοντοστάθηκαν.
Μπροστά τους,  ένα σώμα μισό, δίχως λεκάνη και πόδια, χωρίς αριστερό χέρι και με το δεξί, κομμένο στον αγκώνα, προτεταμένο. Το συμπαθητικό πρόσωπό του μοιάζει καμμένο και τα μάτια του όμοια με γυάλινες χάντρες. Με όση ψυχή, σάρκα και οστά του έχουν απομείνει, πειθαρχεί στην άτυχη μοίρα του. Υπομένει το καταχείμωνο, ακίνητο, σαν άγαλμα σπασμένο και ξεχασμένο στη γη.
 Ένα άγαλμα με ψυχή!

Ποιος ξέρει ποια χέρια ανέχειας και απελπισίας τον ακουμπούν εδώ κάθε πρωί!
 Ποιος ξέρει ποιοι αποδέχονται  και ενθαρρύνουν άτυπα την παραμονή του, θεωρώντας ότι έτσι βοηθούν!


Οι άγγελοι κοιτάχτηκαν στα μάτια.
Έρχονται Χριστούγεννα! Θα μείνει ο Χριστός των δρόμων χωρίς φάτνη;
 Τα παιδάκια θα λυπηθούν!
Δεν θέλουν να πάθει κακό!

" Αυτό το κορμί ανασαίνει!
 Είναι  ζωντανό! "
" Λένε, πως δεν επιτρέπεται να κοιμούνται οι άνθρωποι πάνω στη γη και στο τσιμέντο που είναι παγωμένο! "
φώναξαν μ' ένα στόμα οι άγγελοι.
"Να ψάλουμε στο Θεό! Εκείνος θα μας ακούσει και θα τον σώσει. Θα τον προστατεύσει και...θα τον συγυρίσει." είπε ο γλυκός άγγελος. 
Μ' ένα νεύμα οι άγγελοι έψαλαν προσευχή.
 Ύστερα άνοιξαν τα φτερά τους για να τον ζεστάνουν. 


Εκείνη τη στιγμή το δέντρο φωταγωγήθηκε. Χαρούμενη μουσική ακούστηκε.
Ίσως ο Θεός κάνει το Θαύμα του!






εικόνες από Internet
Ποίημα " το ορφανό " Κ. Κρυστάλλη


1 σχόλιο:

Mia Petra είπε...

Ιωάννα μου γλυκιά, χρόνια πολλά με Υγεία! Προσπαθώ να αποθηκεύσω το λινκ τού blog σου στο blogroll μου, και δεν γίνεται, δεν ξέρω γιατί... :(( Τα φιλιά μου και να είσαι πάντα καλά! Petra