Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Πολύ αργά...




Βρέθηκε ο γιος της Άνοιξης! Ένα παλικάρι είκοσι χρονών, δίχως άρματα για... πόλεμο.

Στα θολά της μάτια ήρθε η εικόνα του βιβλίου με τα ελληνάκια που καλά κι αρματωμένα ξεκινούσαν για το σχολείο παρακαλώντας το Μάρτη ...κακό να μην τα έβρει.

Στα χέρια της είχε μεγαλώσει παιδιά όλων των κοινωνικών τάξεων. Κάθε οικονομικού και  πολιτισμικού επιπέδου. Παιδιά ευκατάστατων οικογενειών που τους  ικανοποιούνταν οι βιολογικές και κοινωνικές τους ανάγκες. Παιδιά  που οι γονείς τους δεν ήταν ψυχικά υγιείς ή δεν είχαν λάβει κάποιου είδους Παιδεία. Παιδιά που έζησαν με στερήσεις, που παραμελήθηκαν στην διατροφή, στην υγιεινή τους, στην ιατρική τους περίθαλψη αφού η οικογένειά τους  δεν είχε τη δυνατότητα πρόσβασης σε ειδικούς ή  αρνούνταν να το πράξει από άγνοια και  προκατάληψη.

Υπεύθυνη, φιλότιμη και με θέρμη η δασκάλα, παρατηρούσε τις εκδηλώσεις της συμπεριφοράς των παιδιών της, την πορεία της κοινωνικοποίησης, την σωματική τους ανάπτυξη και τη μαθησιακή τους εξέλιξη.
 Άνοιγε  συχνά τα βιβλία της. Ανησυχούσε, ενδιαφέρονταν, μελετούσε, προβληματίζονταν και πάντα κατέφευγε στην Επιστήμη για να της δώσει  λύσεις!
  Αρκετές φορές αντιμετώπιζε ιδιαίτερα δύσκολες καταστάσεις που δεν μπορούσε να διαχειριστεί! Έκανε και λάθη! Σήκωνε  τα χέρια της ψηλά. Σκέφτονταν να σκίσει τα πτυχία της!

Αναρωτιόταν τότε για τις συνθήκες του οικογενειακού περιβάλλοντος των παιδιών.
 Άραγε,  πώς ανατράφηκαν τα χρυσά της! Ήταν καρποί μιας σχέσης αγάπης; Ήταν επιθυμητά;
Τα νανούρισαν οι μανούλες τους; Τους ενέπνευσαν ασφάλεια; Τους παρείχαν οικογενειακή θαλπωρή; Τους διηγήθηκαν παραμύθια και ιστορίες,
 Τα χόρεψαν στα γόνατα γιαγιάδες και παππούδες;
Τους επέτρεψαν να τρέξουν στις αλάνες για να χορτάσουν παιχνίδι; Μοιράστηκαν τα παιχνίδια τους με αδέλφια και φίλους;  Κατανόησαν τους κανόνες, γεύτηκαν την υπερηφάνεια της επιτυχίας και της νίκης, έμαθαν να δέχονται την ήττα;
 Είχε κανείς τη γνώση να τους εξηγήσει για τα αποτελέσματα και τις συνέπειες που είχε η λάθος συμπεριφορά τους;
Τους έγιναν συστάσεις και προτροπές; Επιστράτευσε κανείς τη μεταφορά, τους μύθους, ή και αληθινά παραδείγματα προκειμένου να κατανοήσουν τα δυσκολονόητα; Τους προετοίμασαν  και για τις ματαιώσεις της ζωής;
Άραγε ,ασκήθηκε ο διάλογος στην οικογένεια; Ενθαρρύνθηκαν ώστε να εκφράζονται και να εμπιστεύονται την οικογένειά τους;  Συμμετείχε ο πατέρας στην ανατροφή;
 Αντάλλαξαν όλοι μαζί λόγια και πράξεις αγάπης;
 Αισθάνθηκαν το μητρικό και πατρικό χάδι;
Τα καμάρωσαν, τα επιβράβευσαν, τους πρόσφεραν κίνητρα για δημιουργικές ενασχολήσεις και μελέτη; Συμμετείχαν σε κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις του τόπου τους;
 Γνώρισαν τις ομορφιές της Φύσης και το περιβάλλον γύρω τους; Φρόντισαν κάποιο ζωάκι; Ταξίδεψαν;
 Τους εκθείασε κανείς την αξία της ζωής και της συντροφικότητας;
 Διδάχθηκαν από τον ιερέα για τη διδασκαλία του Χριστού και την Αγάπη  προς τον συνάνθρωπο;
Αποχωρίστηκαν τους γονείς τους για μεγάλο χρονικό διάστημα; 
Κακοποιήθηκαν λεκτικά και σωματικά; Αισθάνθηκαν ανίκανα ή ένοχα;
Ποιος καθησύχασε τους  φόβους τους; Ποιος βοήθησε ώστε να εκτονωθεί, να καταλαγιάσει ο θυμός τους;  Ποιος σκούπισε τα δάκρυά τους όταν χρειάστηκε; Ποιος απάλυνε τον πόνο και τη λύπη τους;  Ποιος ήταν δίπλα τους φύλακας άγγελος;
Ενθαρρύνθηκαν στο να εκφράζουν τις  επιθυμίες τους, να ονειρεύονται, να θέτουν στόχους, να έχουν θάρρος και να επιχειρούν να προχωρούν μπροστά παρά τις δυσκολίες;
Εκτιμήθηκαν οι προσπάθειές τους;
Μήπως ανταμείφθηκαν μόνον με υλικά αγαθά;
Μήπως  καταπονήθηκαν διανοητικά ή υπερτιμήθηκαν οι  δυνατότητές τους;
Πώς περιορίστηκαν οι υπερβολικές απαιτήσεις τους;
Μήπως η μαμά και ο μπαμπάς ήταν άδικοι ή υπερβολικά αυστηροί; Μήπως αντιμετώπισαν τα παιδιά τους σαν κτήμα τους και τους συμπεριφέρθηκαν από θέση εξουσίας;
 Μήπως αδιαφόρησαν ή αγνόησαν άλλες τους ικανότητες και υποτιμώντας τες δεν τις ενίσχυσαν;
Μήπως απουσίασαν λόγω της εργασίας τους και δεν τα στήριξαν όσο έπρεπε;
Μήπως  τους΄μετάγγισαν εγωισμό;
Μήπως τους εγκωμίασαν την σωματική δύναμη και δεν την διαχώρισαν από τη βία;
Μήπως δεν ήξεραν να διαβάζουν τα μάτια τους, αυτά τα μάτια που τα λένε όλα;
Μήπως, μήπως.μήπως...
Γιατί, απορούσε η καλή δασκάλα,να έρχονται τα πουλάκια μου στο σχολείο με συναισθηματικά ελλείμματα και  εμπλοκές, ανήσυχα, λυπημένα, δειλά, φοβισμένα, θυμωμένα, παθητικά, με διαταραγμένη προσοχή, υπερκινητικότητα,  με μειωμένο λεξιλόγιο, λιγοστές παραστάσεις και εμπειρίες να εμφανίζουν μαθησιακές δυσκολίες, να γίνονται αδιάφορα, να παραιτούνται και να μειονεκτούν, να σκύβουν το κεφάλι, να ντρέπονται τους άλλους συμμαθητές, να απομονώνονται, να νιώθουν άρνηση, ζήλια, να γίνονται επιθετικά, βίαια και επικίνδυνα...
Μα πώς να τα γνωρίζουν όλα αυτά οι γονείς, οι απλοί άνθρωποι της βιοπάλης;
Αλλά πάλι, πώς κάποιοι άλλοι, επίσης απλοί άνθρωποι,κάλυπταν ακόμη και τις ψυχολογικές ανάγκες των παιδιών τους; Πώς εκείνοι όπλισαν τα παιδιά τους με  αξίες,  χαρά,  καλοσύνη, αγάπη, ευγένεια, και υπομονή;

Στην οθόνη θρήνος, μαύρα ρούχα, λουλούδια, καντηλάκια, πικρό παράπονο, αγανάκτηση και φωνές για απονομή  δικαιοσύνης.
Στο δωμάτιο  η τηλεόραση "παίζει "... Από ξένοι όλοι έγιναν δικοί.

Εκείνη, βουτηγμένη στις αναμνήσεις της θαρρείς ακούει κι άλλους ήχους παράλληλα. Κάποια παλιά... μουρμουρητά!
Έπρεπε να ΜΙΛΑΕΙ για όλα αυτά; Να στενοχωρεί γονείς; Να της θυμώνουν και να την κακολογούν;
Άκου, δασκάλα πράμα, να" βγάζει "τα παιδιά προβληματικά να κάνει συστάσεις για επίσκεψη σε συμβουλευτικά κέντρα, κοινωνικούς λειτουργούς, γιατρούς και ψυχολόγους!
Να στιγματιστούν τα παιδιά και  να πληγωθούν!
Τι θέλει και τα σκαλίζει!
Δεν ασχολείται καλύτερα με τη στίξη στη Γραμματική και το δυνητικό "αν";
Αυτή είναι η δουλειά της! Να μάθει γράμματα στα παιδιά! Ειδικό της μάθησης την ονόμασαν! Όλα τα άλλα δεν την αφορούν! Να προβάλλεται θέλει!
Τι τα τρέχει τα παιδιά στα Ηρώδεια, στις Πινακοθήκες, στα Μουσεία και στις θεατρικές παραστάσεις; Και τι είναι πάλι τούτα με τα Πολιτιστικά  Προγράμματα; Χάνουν και ώρες μαθημάτων!
 Αναζητώντας, λέει,  τη χαρά και τη γνώση στον Πολιτισμό, μαθαίνουν γράμματα τα παιδιά! Πρέπει, λέει, να βλέπουν, να ακούν,να μυρίζουν, να γεύονται, να αγγίζουν και να αισθάνονται τον κόσμο γύρω τους! 
 Να εργάζονται σε ομάδες και να ανατρέχουν σε πηγές...
Δώσε,  καλή μου κυρία,  φωτοτυπίες και εργασίες για το σπίτι να εκπαιδευτεί το παιδί μου και άσε τις Ειρήνες, τις Δικαιοσύνες, τις Ισότητες, τις αυτονομίες, τις ανεξαρτησίες  και τις πολλές ελευθερίες! Εγώ θέλω να πάρει " Α " το παιδί μου που είναι ο καλύτερος μαθητής.

Εκείνη ανένδοτη. Δεν συμμορφώνονταν με τις υποδείξεις! Όχι γιατί είχε μεγάλη ιδέα για την επιστημοσύνη της αλλά  να ... είχε πάθος με την εργασία της.
 Ποτίστηκε με Παιδαγωγικές και του κόσμου τις Ψυχολογίες,  Κοινωνιολογίες και Διδακτικές και δεν ξεχνούσε ποτέ  ότι  "στο  Δημοτικό Σχολείο πρωτίστως μεγαλώνουμε παιδιά.  Πλάθουμε  ανθρώπους ".
Ποτίστηκε  η δασκάλα τόσο πολύ που πλημμύρισαν και την έπνιξαν τα δάκρυά της...
Σταύρωση!!! Ψέλλισαν τα χείλη της. Απόρριψη, χλευασμοί, προπηλακισμοί, κακοποίηση και καρφιά...

Θυμάται, και δεν μετανιώνει, όταν κάποτε χτύπησε το χέρι της δυνατά στο γραφείο της και έβγαλε φωνή: " Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να κοροϊδέψει και να αγγίξει συμμαθητή του ".
Χρειάστηκε να το κάνει πολλές φορές για να γίνει κατανοητό! Ήταν καιρός να μπουν ΟΡΙΑ.

Αχ καλή μου δασκάλα! Τώρα για κάποιους είναι πολύ αργά! Ήταν μεγάλο το κακό! 
ΜΙΛΑ όμως και φώναξέ το δυνατά αυτό που ξέρεις :

" ΕΝΑ MIKΡΟ  ΠΑΙΔΙ   ΠΟΥ   ΠΟΝΑ   ΔΕΝ   ΤΟ   ΛΕΕΙ    ΑΛΛΑ   ΤΟ   ΚΑΝΕΙ  ΜΕ ΠΡΑΞΕΙΣ ". ( Με πολλών ειδών πράξεις ανάλογα με το γενικότερο υπόβαθρό του)


 ΜΑΘΕΤΕ ΤΟ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ ΝΑ  ΜΙΛΑΕΙ.











Δεν υπάρχουν σχόλια: