Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Το ναυτόπουλο




Τὸ ναυτόπουλο

Τὰ νέφη ἀστράφτουν στὸ βουνό, 
βροντοῦν καὶ μπουμπουνίζουν, 
σκεπάσανε τὸν οὐρανό, 
τὸ κῦμα φοβερίζουν. 
Ὁ νέος ναύτης τραγουδεῖ, 
καὶ τὸ πανί του σιάζει: 
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί, 
τὸ νέφος δὲ μὲ σκιάζει!»

Ἀγέρας πέφτει στὰ πανιὰ 
τὰ σκίζει καὶ τ᾿ ἁρπάζει 
καὶ συνταράζει τὰ σκοινιὰ 
καὶ τὸ κατάρτι σπάζει. 
Ὁ νέος ναύτης τραγουδεῖ, 
παρὼν ὅπου προστάζουν: 
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί, 
ἄνεμοι δὲ μὲ σκιάζουν!»

Ἡ θάλασσα λυσσομανᾶ 
καὶ κυματεῖ κι ἀφρίζει 
τὸ πλοῖο του καταπονᾶ, 
τὸ σκᾶ καὶ τὸ σκορπίζει. 
Ὁ νέος ναύτης τραγουδᾶ 
καὶ μιὰ σανίδ᾿ ἁρπάζει: 
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί, 
φουρτούνα δὲ μὲ σκιάζει!»

Τὸ ἕνα κῦμα τὸν πετᾶ 
καὶ τ᾿ ἄλλο τονε χάφτει 
κι ἡ μαύρη θάλασσα ζητᾶ 
νὰ καταπιεῖ τὸ ναύτη. 
Μ᾿ αὐτὸς ἀκόμα τραγουδεῖ 
καὶ κολυμπάει καὶ πάει: 
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί, 
κι ὁ πλάστης μὲ φυλάει!»



Γεώργιος Βυζιηνός