Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Η Επέτειος του Πολυτεχνείου


ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ  1973










Στο σχολείο  μας το τιμούσαμε  το Πολυτεχνείο. Ομιλίες, χρονικό, φωτογραφίες, ντοκουμέντα, κείμενα, απαγγελίες,  τραγούδια, σκηνικά και γαρύφαλλα.
 Στις ζωγραφιές των παιδιών πάντα μια πόρτα, ένα πανό να γράφει " ψωμί παιδεία ελευθερία", μια σημαία κι ένα τάνκ που σχεδιάζονταν όμως λίγο πιο μακριά. Ο μηχανισμός του ψυχισμού τους απωθούσε αυτή την  πικρή ΑΛΗΘΕΙΑ  που πονούσε.

Η ατμόσφαιρα στην αίθουσα πάντα κατανυκτική. Σε καμία άλλη επέτειο  τα παιδιά δεν είχαν  τόσο αυξημένη προσοχή, μάτια ορθάνοιχτα και αυτιά τεντωμένα. Στιγμές, τα σώματά τους γίνονταν  ανήσυχα από τη λύπη και στα πρόσωπά τους έπεφτε σκιά από παράπονο.
Κατανοούσαν πολύ καλά και εκτιμούσαν  τα κίνητρα του αγώνα των φοιτητών αλλά και όλου του λαού για την επαναφορά  της Δημοκρατίας στην ταλαιπωρημένη Πατρίδα. Ταυτίζονταν με τα μεγάλα ΠΑΙΔΙΑ  και νόμιζε κανείς πως επιθυμούσαν να κλέψουν λίγη από την αίγλη του ηρωϊσμού τους.


Τα χρόνια πέρασαν και κάθε επέτειος του Πολυτεχνείου και μια πληγή.
 Λοιδορήθηκε ο αγώνας και οι πρωταγωνιστές του, η παραπληροφόρηση καλά κράτησε, και οι επιτήδειοι  δούλεψαν καλά για την απομυθοποίηση...

Τι θα μπορούσε άραγε να πει κάποιος σήμερα χωρίς να εξευτελιστεί και να ακυρωθεί η γνώμη του!
Οι φωνές των ιδεών χάνονται και σκορπίζονται στον αέρα της παρακμής που έχει σηκωθεί  και τα'χει όλα τσακίσει και τα' χει κάνει σκόνη.
Η ζωή μας θαρρείς κυλά πάνω σε μια δανεική πεπατημένη, φερμένη από το κακό παρελθόν.

Ανομολόγητη διαφθορά, λάθη εξουσιών, ανεξήγητη ανοχή του λαού, ωφελιμισμός, ωχαδερφισμός, και πλήθος πλαστικές σημαίες οδήγησαν στην τραγική κατάσταση που όλοι  βιώνουμε σήμερα.
 Δυσβάσταχτο φορτίο βαραίνει τους ώμους των παιδιών μας. Αποδειχθήκαμε ανίκανοι να  αφουγκραστούμε και να σεβαστούμε τα  δικαιώματα και τα αιτήματά τους. Αντίθετα τα προσβάλαμε και τα τιμωρήσαμε  κόβοντάς τους τα φτερά. Ξενιτεύτηκαν για την πραγματοποίηση των ονείρων τους . Άλλα βγήκαν στην ανεργία. Θυμός συσσωρεύτηκε. Χτυπούν πόρτες διαλόγου κι αυτές δεν ανοίγουν. Διδακτισμός, εκφοβισμός, περιφρόνηση!

 Μα θα βρεθεί διέξοδος. Τα ΠΑΙΔΙΑ μας θα την ανακαλύψουν. Τα νιάτα θα κάνουν και πάλι την αρχή. Εκείνα γνωρίζουν. Δεν θα απογοητεύσουν τον εαυτό τους ούτε και τα μικρά ελληνόπουλα που ζουν με την ελπίδα ότι ο κόσμος θα αλλάξει...
Πιστεύω πως σύντομα θα εκπέμψουν το ΔΙΚΟ τους σήμα. Σ' έναν ΑΛΛΟ  χώρο και με  διαφορετικό ΤΡΟΠΟ  διεκδίκησης αυτή τη φορά.
 Οφείλουν να γράψουν τη ΔΙΚΗ  τους ιστορία στην προσπάθεια μεταστροφής της κοινωνίας μας. Οφείλουν κάτι ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ  να πράξουν από ευγνωμοσύνη τουλάχιστον στον Πολιτισμό  που τους κληροδότησε αυτή η όμορφη και παράξενη Πατρίδα, η πληγωμένη, η χιλιολεηλατημένη και προσβεβλημένη.


Ο αγώνας για την πτώση της Δικτατορίας ανήκει σε ΑΛΛΗ  γενιά.
ΑΛΛΑ  νιάτα τόλμησαν και έγραψαν Ιστορία στην τρυφερή τους ηλικία!
Ήταν η αφρόκρεμα του λαού που εξέπεμψε το : " εδώ ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων..." και βροντοφώναξε : " Είμαστε ΑΔΕΛΦΙΑ ! "

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ  ήταν μόνο ΕΝΑ! Εκείνο του '73!

Ας μη δημιουργήσουμε κακέκτυπα.
Ας τους τιμήσουμε όλους με τη σιωπή και την περισυλλογή μας!
Ας ακουμπήσουμε σιωπηλά ένα  γαρύφαλλο και  σ' εκείνο το κεφάλι που κείτεται κατάχαμα. Ένα κόκκινο σαν αίμα γαρυφαλλάκι  που θα θυμίζει "... ποιος του τη φύτεψε τούτη την τρύπα στο κούτελο του παλικαριού ..."