Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

με τα παιδιά μου...











Τα θυμάμαι που τραγουδούσαν ΕΜΒΑΤΗΡΙΑ για την Πατρίδα, για τη γιαγιά και τις κότες στην αυλή της, τον γερο παππού που κοιμάται στην καρέκλα την παλιά , το γερο Δήμο που πέθανε και πάει και τον σπίνο που είχε δάσκαλο τον Δημιουργό.

Κι είπα να διδάξω κάτι κι εγώ που ήμουν είκοσι χρονών και θαύμαζα την τετράκλωνη ροδιά του κήπου κι όλο ρωτούσα τη μυρτιά πού θα'βρω νερό να γεμίσω το σταμνί που είναι στο σκαλοπάτι να βρει να ξεδιψάσει ο Χριστός και ο ληστής...

 Είπα να διδάξω κάτι κι εγώ που μου'πνιξε τα μάτια το παράπονο της θάλασσας και χάθηκα μέσα στους δρόμους γιατί δεν είχα τα φτερά ...στους δρόμους της όμορφης πόλης που στην ταράτσα σφύριζε η ζωστήρα...

Είπα να διδάξω κάτι κι εγώ που είχα φυτέψει μια πορτοκαλιά και την εζήλευε όλη η γειτονιά...

Είπα να διδάξω κάτι κι εγώ για τη Δραπετσώνα που δεν είχε πια ζωή που έφτιαχνε όμως από τον πηλό λουλούδι...

Δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις! Πήρα τα παιδιά και βγήκαμε μέσα στη ΝΥΧΤΑ να δούμε την Πούλια με τα επτά παιδιά και ...γίναμε τότε δυο και τρία και χίλια δεκατρία αστέρια ελληνάκια 
στρατευμένα ... 


Παρακαλούσαμε τότε το Μάρτη και το μικρό Νοέμβρη και τον Αύγουστο τον φεγγερό κακό να μη μας έβρει ώστε να μπορούμε να τραγουδάμε πάντα δυνατά όπως χτυπούν οι καμπάνες για τον
 ΑΝΘΡΩΠΟ που έχει όνειρα πολλά  και  την ΠΑΤΡΙΔΑ που τη ρίξανε στα ζάρια βερεσέ...