Σάββατο, 12 Απριλίου 2014





ΗΡΘ΄ Ο ΛΑΖΑΡΟΣ





Με στενά ψηλά καλαθάκια στο χέρι, στολισμένα με πασχαλιές και τριαντάφυλλα, φορώντας τα καλά μας , βγαίναμε στις γειτονιές της Λαμίας να πούμε τα κάλαντα του Λαζάρου. 
Τα μεγαλύτερα κορίτσια τραγουδούσαν ωραία και δυνατά καλύπτοντας  έτσι τις φωνούλες των μικρότερων που τραγουδούσαν χωρίς τα λόγια και έλεγαν με χαρά μόνο την τελευταία συλλαβή του κάθε στίχου.
Το καλαθάκι μας γέμιζε αυγά και πασχαλινά κουλουράκια και τα χεράκια μας δραχμούλες...


     
                
Ήρθ΄ο Λάζαρος
ήρθαν τα βάγια
ήρθε κι αγρυπνός ταις κορασίδαις
Κορασίδες μου σταυροσταθείτε
για ν' ακούσετε Λαζάρου πάθη.
Πού 'σουν Λάζαρε;
Πού  'σαι αδερφέ μου;
Πού 'σουν τρίκλωνε βασιλικέ μου;
Μέρες τέσσερες ήμουν στον Άδη
κάτω στο βαθύ, βαθύ  σκοτάδι.
Να' μαν λεμονιά
να' μαν λεμόνι
να με φύτευαν σε περιβόλι
να μου δίνανε λίγο νεράκι
που 'ν τα χείλη μου σαν το βαμβάκι
και το στόμα μου σαν το φαρμάκι.




Δεν υπάρχουν σχόλια: