Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014

'Ανοιξη ( 1 )








Η μέρα έστειλε φως και πουλιά στην αυλή της Mυρτώς, να την ξυπνήσουν γλυκά και μελωδικά.

Κατεβαίνοντας τα σκαλιά του σπιτιού, ανασηκώνει τους ώμους της, φορά την σχολική της τσάντα και κοιτάζει ψηλά.

Στο βουνό λευκή, απαλή ομίχλη καπνίζει. Είναι η ανάσα της Άνοιξης. Η εισπνοή και εκπνοή της καθώς εκείνη φρέσκια, δροσερή και μοσχοπλυμένη, αναδύεται λες,  μέσα από τους ατμούς και τους αφρούς του μπάνιου της που ξεχειλίζουν και σκορπίζονται στις κορυφές.

Ο ουρανός υποκλίνεται στον ερχομό της. Υποτάσσεται στην κυριαρχία της  στέλνοντάς της γαλανές εξηγήσεις.
" Δεν ήμουν εγώ που έφερα τη βροχή χθες."
"Ήταν τα δάκρυα του Χειμώνα " φωνάζουν οι νάρκισσοι, τα ζουμπούλια και τα κυκλάμινα από το περβάζι.
" Έκρυψε τον πόνο του αποχωρισμού του μέσα στα σύννεφα".
"Εκείνα δεν άντεξαν και ξέσπασαν σε λυγμούς", συμφώνησαν δυο μικρά σπουργίτια πετώντας βιαστικά πάνω απ' τον θάμνο της μάντρας.

Ο ήλιος σκαρφαλώνει στη βρεγμένη σκεπή κι από κει στέλνει τα χρυσάφια του στη μυγδαλιά, τις τσιντόνιες και τις μανόλιες που μοιάζουν με ανθοδοχεία πάνω στο πράσινο εργόχειρο του κήπου, το γεμάτο ροζ και μωβ κεντίδια από πέταλα που η χθεσινή, μελαγχολική  βροχή έριξε χάμω.

Η Μυρτώ περνά πάνω από τις πολύχρωμες σερπαντίνες που ο αέρας μάζεψε μικρό σωρό στην άκρη του δρόμου. Μπερδεύει σ' αυτές τα παπούτσια της επίτηδες και χασομεράει λιγάκι. Με αμυδρά τα ίχνη του μασκαρέματος ακόμη στα μάγουλα, χαμογελά φέρνοντας στο νου της τη χαρά της χθεσινής γιορτής, τους συμμαθητές της με τις όμορφες στολές, τις πρωτότυπες μάσκες και τα καπέλα, το γαϊτανάκι, τη φωτιά, τα αστεία και τις ανδραγαθίες των μεγάλων...


Επιταχύνει το βήμα της να προλάβει τα άλλα παιδιά. Η δροσούλα της μέρας  ακουμπά στο πρόσωπό της. Ελέγχει το νήμα του Μάρτη στον καρπό της και κουτσοπηδώντας απαγγέλλει το τραγούδι της γιαγιάς της.


"Αν έρθεις με την Άνοιξη,
με ρόδα θα στολίσω
τα καστανά μαλλάκια σου, 
να σε γλυκοφιλήσω."









Δεν υπάρχουν σχόλια: