Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

ΦΩΝΗ







 Με τα δώρα στο σακί μου γλίστρησα στο χιόνι και τράβηξα για τις γειτονιές των παιδιών.
 Πέρασα θάλασσες, διάβηκα στεριές, πέταξα στους ουρανούς, γύρισα τον κόσμο όλο για χατίρι τους.
Παιδάκια σε πλούσια σπίτια  με περίμεναν νυσταγμένα κοντά στο τζάκι. Άλλα τα βρήκα στα καλοστρωμένα κρεβάτια τους αποκοιμισμένα με το χαμόγελο της προσμονής στο πρόσωπο.
Μερικά κοιτούσαν στα παράθυρα να με δουν να περνώ, άλλα έκαναν ευχές στο αστέρι του χριστουγεννιάτικου δέντρου τους για να φτάσω γρήγορα κι άλλα άφηναν μισάνοιχτη την πόρτα και αναμμένο φως να δω για να μπω.
Ξεφόρτωσα απ' τους ώμους μου τη χαρά, την ακούμπησα στα χέρια τους κι έφυγα ικανοποιημένος που δεν ξέχασα κανένα.
Πριν φύγω έριξα μια τελευταία ματιά.
Κι αντίκρισα τότε το μεγάλο Θέατρο του κόσμου.
Πλήθος οι θεατές στις κερκίδες.
Οι Άρχοντες στους θρόνους.
Διδάσκονταν τραγωδίες δίχως μάσκες.
Στη σκηνή ζωές ρημαγμένες.
Πολεμική η Ορχήστρα.
Ο Χορός έσερνε βουβό τον πόνο.
Κορυφαίοι  της εγκατάλειψης
γονατιστοί στη Θυμέλη της πληγωμένης Πατρίδας
αγγίζουν το πικρό χώμα της.
Κρατώντας ένα " γιατί " στα αδύναμα χέρια τους
μαζεύουν την απώλεια κομμάτι κομμάτι.
Ψάχνουν γη και ταυτότητα.
Μονάχοι αυτοί και η σκεπή της μέρας.
Μόνη τους αγκαλιά ο κόρφος της νύχτας.
Στο περιθώριο, έξω από τα σύνορα της ανθρώπινης ζωής.
Με τους παλμούς του φόβου στο κορμί
και μελανά απ΄την ξαγρύπνια και τη στέρηση μάτια.
Μικροί μεγάλοι πεταμένοι στους δρόμους της απόγνωσης.

Έσταξε αργά καυτή βροχή
κάτω από τα μυωπικά μου γυαλιά.
Κι έβγαλα ΦΩΝΗ.
Ν' ακούσουν έναν άγιο που  πονεί.
Έβγαλα ΦΩΝΗ.
μήπως και γίνουν  τύμπανα οι ουρανοί
και σταματήσει αυτό το χωρατό της Οικουμένης!
Έβγαλα ΦΩΝΗ σαν...
γερή κοψιά στην τριχιά της παγκόσμιας εξουσίας.
Δυνατή πετριά στη θάλασσα της λησμοσύνης της.
Ταραχή στα όνειρα του εφησυχασμού της.
Απρόσμενο κύμα στη μακιγιαρισμένη γαλήνη της.
Πυρκαγιά στο κέρινο ομοίωμά της.
Χαστούκι δυνατό στο μάγουλο των παραλογισμών της.
Ρωγμή στον τοίχο της αδιαφορίας της.
Γροθιά στον καθρέφτη του εγωκεντρισμού της.
Μαχαίρι στο κόκκαλο της ασυνειδησίας της.


Όχι δεν θα γυρίσω πίσω. Θα μείνω εδώ ωσότου τελειώσει το δράμα.
 Εγώ, ο παππούς της γιορτής των παιδιών, ο άγιος απ' τα παραμύθια, δεν θα τα εγκαταλείψω.
 Θα' μαι για πάντα μαζί τους. Εδώ κοντά τους κι εγώ θα γονατίσω και θα βγάλω ΦΩΝΗ.
 Βγάλτε κι εσείς  θεατές μου μια δυνατή ΦΩΝΗ!
Μήπως κι ανοίξουν οι ουρανοί και κατεβεί ο από μηχανής ΘΕΟΣ και φέρει τη λύση.







Δεν υπάρχουν σχόλια: