Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Πρωί



Picture from etsy.com



Πρωινό ξύπνημα.
Ανοίγω πόρτες και παράθυρα να μπει η πνοή της μέρας.
 Καφεδάκι αχνιστό και θέση στη γνώριμη γωνιά που με περιμένει.

Απ' τη μεριά της ανατολής προβάλλουν πορτοκαλιές καλημέρες.
Ο ουρανός γαλανός με μικρά, αραιά, γκριζωπά σύννεφα λες και ο ζωγράφος δεν είχε άλλο χρώμα να προσθέσει.
Οι κορυφές του Παρνασσού φόρεσαν από μέρες άσπρο σκουφί και σήμερα το επιδεικνύουν καμαρωτές.
Στις ρίζες του μια φωτεινή γιρλάντα. Είναι τα φώτα του χωριού που δεν έχουν σβήσει ακόμη. Μοιάζουν μ' αστέρια που έπεσαν απ' τη νύχτα και βούτηξαν στη γη.
Τα σπουργίτια του θάμνου πεταρίζουν έξω από το παράθυρο. Ψηλά ένα γεράκι πετά αργά.
Στο δρόμο ησυχία. Σε λίγο θα περάσουν οι γείτονες που δεν λησμονούν τον πρωινό περίπατο.

Η μέρα προχωρά. Τα φώτα του χωριού σβήνουν.
 Απ' τις καμινάδες βγαίνουν οι πρώτοι καπνοί.
Από το αντικριστό βουνό , το Καλλίδρομο, έρχεται περισσότερο φως. Το μικρό βουνό μοιάζει να  παίζει,  κρατώντας   ένα καθρεφτάκι  ήλιο, κι αστράφτει, θαμπώνει και γυαλίζει απέναντι το δικό μας, το ξακουστό.

Ο άντρας του σπιτιού μου ανάβει το τζάκι. Πίνω τον υπόλοιπο καφέ μαζί του και μιλάμε για τα παιδιά μας, το γιο μας που ταξίδεψε εκεί που πήγαν όλα τα μορφωμένα παιδιά και για το κορίτσι μας που 
φορτώνει με μεταπτυχιακά τη βαλίτσα της μη γνωρίζοντας ακόμη για που.

Οκτώ παρά κάτι.
 Τα παιδιά της γειτονιάς κρατώντας τη γνώση προχωρούν για το σχολείο.
Τριανταδύο ολόκληρα χρόνια ήμασταν συνοδοιπόροι στον πηγεμό και την επιστροφή.
Τέτοιον καιρό βιβλία, ομπρέλες, λάσπες, νερά, χιόνια, αέρηδες και χαιρετισμοί μας συνόδευαν μέχρι εκεί που χτυπούσε το κουδούνι της εργασίας.
Το τέλος της διδασκαλίας θα αργούσε πολύ να 'ρθει.
Όμως το φλέρτ της ανατροπής ήταν πιο δυνατό. Έτσι με κέρδισε μια άλλη ζωή αυτή η σπιτική.
Αυτή που τόσο μου είχε λείψει.
Δουλειές του σπιτιού, μαγειρέματα, εργόχειρο, ζωγραφική, χορωδία, περισσότερο διάβασμα, και φυσικά το παράθυρο της περισυλλογής και της γνώσης ενός άλλου κόσμου που δεν είχα ποτέ το χρόνο να ανακαλύψω.

Οι δυο μας σκορπίζουμε. Άλλος στο περιβόλι, στην αυλή, στις αποθήκες, το καφενείο" τη μικρή βουλή", κι άλλος στον πάγκο ετοιμάζοντας λιχουδιές .
Ώρα για τις πρωινές γκρίνιες των τηλεοπτικών προγραμμάτων. Ώρα για την ενημέρωση που λατρεύω.

Α! Ναι! Είναι και το καραβάκι μου το ονειροπαρμένο!
Με περιμένει υπομονετικά να ταξιδέψουμε μαζί πότε στα ρηχά και  πότε στα βαθιά νερά. 
 Με τιμόνι  χαρτιά, μολύβια, μπογιές και νότες . Έτσι για να μη ξεχνιούνται οι μεγάλες αγάπες.

Ο ήλιος σιγά σιγά ανεβαίνει και η μέρα προχωρά.
Λέω αντίο στο Φθινόπωρο που φεύγει και μια γλυκιά καλημέρα στον κόσμο.



Picture from Glitter graphics


Δεν υπάρχουν σχόλια: