Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Το ποντίκι



ένας ποντικός ποιητής



Στην ποντικοφωλιά ζούσε ένας σοφός ποντικός.
Ήταν σοφός επειδή διάβαζε κι έγραφε όλη μέρα.
Η αλήθεια είναι ότι οι άλλοι ποντικοί έλεγαν ότι είναι σοφός.
Αυτός όταν τον ρωτούσαν απαντούσε:
_ Δεν είμαι σοφός. Είμαι ποιητής.
_ Και τι είναι ποιητής, ξαναρωτούσαν οι άλλοι ποντικοί.
_ Ποιητής, απαντούσε ο σοφός ποντικός που δεν ήταν σοφός, είναι αυτός που...πώς να το πω;
   Κάντε μου μια ερώτηση να σας απαντήσω σαν ποιητής.
_ Πού είναι ο γάτος, φώναξαν όλα τα ποντίκια μαζί.
   Ο ποιητής ανέβηκε στα βιβλία του κι άρχισε να απαγγέλλει.

             Πήγα επάνω για να ψάξω πιο πάνω
             γύρισα κάτω να δω παρακάτω
             πάνω πιο πάνω
             κάτω αποκάτω
             πουθενά δεν τον είδα το γάτο.

             Πήγα πιο κει να κοιτάξω πιο πέρα
             ήρθα πιο δω μα δεν ήτανε μέρα
             εκεί παραπέρα
             εδώ πέρα μέρα
             χάθηκε ο γάτος σα νάτανε σφαίρα.

             Αχ! αναστέναξα ως ποντικός
             κουτός ο γάτος μα ζωηρός
             έφυγε πάει εδώ και μια ώρα
             και πως θα ζήσουμε χωρίς γάτο τώρα;

Νιαρ-νιαρ ακούστηκε, και ο γάτος πήδηξε στη μέση.
Φοβήθηκαν οι ποντικοί. Έτρεξαν και κρύφτηκαν στη φωλιά τους.

Ο γάτος άρπαξε τον ποιητή και τον έκανε μια χαψιά.
Τότε ακούστηκε η φωνή του απ' την κοιλιά του γάτου να λέει:
             
              Δεν ήθελα να είμαι εγώ σοφός
              ήθελα μόνο να' μαι ποιητής
              Στον κόσμο αυτό το δίκιο δε θα βρεις.
              Ιδίως αν είσαι ποντικός.


Από το βιβλίο ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΕΚΜΗΡΙΟ
του Νίκου Γιαννόπουλου και ζωγραφιές του Σ.Ρικούδη





from glitter graphics
forum.chitanka.info


TO ΠONTIKI

















Στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
 Ερμηνεία : Σταμάτης Κραουνάκης & Χρήστος Στέργιογλου


Η σιωπή αναρριχάται
Το ποντίκι που βρυχάται
μένει μόνο του
Και κοιτάει τον εαυτό του
Για τυρί τ’αφεντικό του
Τρώει τον χρόνο του

Κι απ’ του έρωτα την τρύπα
Βγαίνει κάθε βράδυ σκνίπα
Κι αφουγκράζεται
Τη βουή του κόσμου τούτου
Το ποιον του διπλανού του
Και κουράζεται

Αχ ποντίκι μου καημένο
Μοναχό παρατημένο
Δείγμα σπάνιο
Του πολιτισμού του τέως
Έρχεσαι εβδομαδιαίως
Σα ζιζάνιο

Και μου λες να σ’αγαπήσω
Πού να πάω και τι να αφήσω
πόσα άραγε
Σα κι εσένα ποντικάκια
Μες στου κόσμου τα σοκάκια
Ποια πενιά
Μες στη τόση μοναξιά
Θα τους τη βάραγε

Μίκυ Μίκυ
Στα κομπιούτερ είμαι φρίκη
Έλα τώρα για τη νίκη
Κλασικέ μου ντεμοντέ

Μάου μάου
Σας μιλά ο Μίκυ Μάου
ο γατόπαρδος ζημιάου
Δε θα πάψει να λυσσά
Φιλαράκι
Με μια στάλα ουισκάκι
Τα ποντίκια σαν κι εμένα
Τα κουμπιούτερ τα μασά

Η σιωπή αναρριχάται
Και ο άνθρωπος φοβάται
Την αγάπη του
Μπλέκει τα σωστά με σάπια
Πεντοχίλιαρα και χάπια
Στο ντουλάπι του

Κι όταν ακουστεί το νιάου
Οι γενιές ξεκατινιάου
Κι αγοράζονται
Τα καλύτερά μας χρόνια
Με τα ρέστα από τα ψώνια
Και γενιές του Μίκι Μάους
Λογαριάζονται

Η σιωπή αναρριχάται
Και ο άνθρωπος φοβάται
Το ποντίκι του
Το ποντίκι το δικό του
Τον κακό τον εαυτό του
Το μανίκι του

Κι ό,τι και να πεις με μάους
Στα σχοινιά σαν Μίκι μάους
Στο περίπτερο
Της καρδιάς μας το ταξίδι
Να το σώσουμε στη μνήμη
Τσαμπουκά
Τσαμπουκά για το καλύτερο

Δεν υπάρχουν σχόλια: