Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

Το μέτρημα










Ποίημα από την Ισλανδία



Μια μέρα ήμουνα νέος κι έφυγα μονάχος.
Στην τύχη περπατώντας έχασα το δρόμο μου.
Πλούσιος ένιωσα καθώς αντάμωσα ένα φίλο.
Γιατί ο άνθρωπος παρηγοριά στον άνθρωπο είναι.

Μια μέρα έτσι για αστείο, στα χωράφια
 απίθωσα τα ρούχα μου σ' ένα κουρελιασμένο σκιάχτρο.
Ντυμένο, λες δούκας ήταν αληθινός.
Ενώ ο γυμνός ο άνθρωπος είν' ένα τίποτα.

Πεθαίνει το έλατο στη σκυθρωπή κοιλάδα.
Το φλούδι και το ξύλο του για τίποτα δεν κάνει.
Δίχως αγάπη ο άνθρωπος σαν τούτο
το δέντρο είναι.
Γιατί τάχα να φυτοζωεί ακόμη;

Δαδί από το δαδί ανάβει και φλογίζει.
Φωτιά από τη φωτιά γεννιέται.
Ο άνθρωπος ζεσταίνετ' απ' τον άνθρωπο
με λόγο από το στόμα του.

Τον " άλαλο " κανείς δεν τον σιμώνει.




                      
NET  Από την εκπομπή " Στην υγειά μας "






ΤΟ ΜΕΤΡΗΜΑ



Ερμηνεία : Νατάσα Μποφίλιου




Τους ανθρώπους της ζωής μου
κάθισα να τους μετρήσω
τους παρόντες, τους απόντες
κάνα δυο περαστικούς.
Όσους ήρθαν για να μείνουν
όσους έφυγαν πριν γίνουν, 
τους κοινόχρηστους, τους ξένους, 
τους πολύ προσωπικούς.

 Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό, τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ’ ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή.

Τους ανθρώπους της ζωής μου
θα ’ θελα να τους κρατήσω...
Τα αγρίμια, τους αγγέλους
και τους πιο κανονικούς.
Όσους άφησαν σημάδι
όσους πήρε το σκοτάδι, 
τους εκείνους, τους τυχαίους
τους πολύ προσωπικούς.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό, τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ’ ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή.

Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη
φιλίες και αγάπες που πήραν οι δρόμοι
κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι
τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί, φοβισμένοι
δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι
σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι.
Χαρούμενοι, άσχετοι, συνεπιβάτες
Μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες.
Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι
που δίνουν με μέτρο, που κάνουν σπατάλη.
Αγάπες που έμοιαζαν να `χουν αξία
και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία
Φτωχοί συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα
οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα.
Οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα
Οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα...
Όσοι ζουν με το αίσθημα....
Φοβάμαι...πως χάνω το μέτρημα ....



Δεν υπάρχουν σχόλια: