Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Ασθενείς κοινωνικές τάξεις;


 Άνοιξα την τηλεόραση και έγειρα στο μαξιλάρι μου Έκλεισα τα μάτια μου. Κουβάρι από ήχους και εικόνες της παιδικής μου ηλικίας ξετυλίγονταν  αργά.
Είδα τον πατέρα μου που γύριζε από τη δουλειά κι έμπαινε βιαστικά στο σπίτι. Μαζευόταν νωρίς. Απαγορεύονταν οι συγκεντρώσεις και οι παρέες με πολλά άτομα. Έβαζε σιγά σιγά το ραδιόφωνο και όλο μιλούσε ψιθυριστά με τη μητέρα μου. Τότε άκουγα περίεργες φωνές. Ήταν ο δικτάτορας της παιδικής μου ηλικίας που άφριζε. Ρωτούσα  τον πατέρα μου:" Γιατί φωνάζει άγρια αυτός μπαμπά;" Ο πατέρας μου, μου απάντούσε  Σσσ...
Τι είναι αυτό το πουλί στα σπίρτα;  Σσσ... πάλι.
Τι λέει το τραγούδι μπαμπά; Ποιες καμπάνες θα σημάνουν; Ποιος σταθμός είναι αυτός ο Βέλλε;
Και το σχολείο έκλεισε και ο δάσκαλος, ο καλός μου δάσκαλος με το βιολί, μας αποχαιρέτησε κλαίγοντας, με  ένα λυπητερό λόγο για την Πατρίδα μας, που δεν τον καταλαβαίναμε και πολύ.
Την επόμενη χρονιά, στο σχολείο μου έσκισαν το στρίφωμα από την σχολική μου ποδιά για να μου την μακρύνουν ώστε να φτάσει κάτω από το γόνατο. Και έδεσα τα μακριά μου μαλλιά με φιόγκο και μου φόρεσαν και κορδέλα. 
Ύστερα με την χορωδία μας θα εμφανιζόμασταν σε μια καινούρια γιορτή. Είπε τότε ο καθηγητής μας γελώντας περίεργα: " Δεν υπάρχει τραγούδι γι' αυτή  τη γιορτή. Θα αλλάξουμε τους στίχους και αντί για   "Λαμπερή η μέρα του Μάρτη" θα πούμε ρε κουτά  " Λαμπερή η μέρα του Απρίλη".
Εμείς, γελούσαμε με την απόφασή μας  αυτή και νομίζαμε ότι συμμετείχαμε σε κάποιο συνωμοτικό παιγνίδι.
 Η αγαπημένη μου όμως φίλη, η Βάσω,  έφυγε από τη χορωδία γιατί δεν ήθελε να πει αυτό το τραγούδι.
Η μητέρα της δεν της το επέτρεψε. Ήταν δασκάλα και μεγάλη στην ηλικία. Δεν είχε διδάξει ποτέ της. Της το είχαν απαγορεύσει, πολλά χρόνια πριν. Ήταν από αριστερή οικογένεια.
Στο σπίτι τους άκουγαν Θεοδωράκη και στη βιβλιοθήκη τους είχαν  ένα βιβλίο κρυμμένο με ένα μεγάλο "Z ".
Μαζί είχαμε πάει κινηματογράφο ένα βράδυ. Αύγουστος, Σεπτέμβρης, ΟΚΤΩΒΡΗΣ, κάπως έτσι λεγότανε το έργο. Παρακολουθήσαμε και μια ομιλία ενός καθηγητή που είχε πρόβλημα με το χέρι του...και φύγαμε γιατί η ομιλία σταμάτησε απότομα...Νομίζω, τρέξαμε μετά.
Ένα βράδυ ακούσαμε χτυπήματα στην πόρτα της γειτόνισσας. Πήραν τον άντρα της για κάποιο νησί.
Εκείνη και τα παιδιά της έκλαιγαν όλο το βράδυ.
Ύστερα στην τηλεόραση ακούγαμε συνέχεια " κάθε πόλις και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο".
Ξάφνου, μου φάνηκε πως κάποιος φώναζε πάλι δυνατά. 
Άκουσα  τον πατέρα μου να μου κάνει Σσσ...


Ανασηκώθηκα από το κρεβάτι μου. Όχι  δεν ήταν όνειρο. Παράξενες συνειρμικές διαδρομές έκανε ο νους μου.
Η τηλεόραση έπαιζε. Άκουσα φωνές υστερικές, λόγια επιθετικά...Η εικόνα άλλαξε και είδα τότε μπουκέτα με γαρίφαλα και τριαντάφυλλα να γονατίζουν στο τσιμέντο  δίπλα σ΄ένα αναμμένο καντηλάκι. Εκεί κοντά, πολλά αποχαιρετιστήρια μηνύματα και πολίτες με πανό συμπαράστασης σε πορεία διαμαρτυρίας.
Πέθανε λέει η νιότη και οι προοδευτικές ιδέες.
Αιμορραγεί η Ελλάδα!
Άκουσα και κάτι για " ασθενείς κοινωνικές τάξεις". Αυτές λέει εκτρέφουν...

Ποιες είναι αυτές οι " ασθενείς κοινωνικές τάξεις " που εγώ δεν γνωρίζω;

Οι φτωχοί άνθρωποι και οι άνεργοι; Οι αναλφάβητοι; Εκείνοι που δεν έλαβαν αγάπη και στοργή και δεν μπόρεσαν να την προσφέρουν και στα παιδιά τους; Όσοι έχουν προβλήματα υγείας;

Πώς ανατράφηκαν εκείνοι " των ασθενών κοινωνικών τάξεων" που έκλεισαν τα σπίτια του κόσμου;


Μήπως, μεγάλωσαν στη φτώχεια, μήπως στερήθηκαν τους γονείς τους; 
Μήπως δεν αγαπήθηκαν, μήπως πληγώθηκαν και κακοποιήθηκαν στην παιδική τους ηλικία;
Μήπως είχαν μαθησιακά προβλήματα και δεν  αντεπεξήλθαν στις απαιτήσεις όλων των  βαθμίδων της  σχολικής  εκπαίδευσης;
 Μήπως δέχθηκαν εκεί αυστηρότητα;
Μήπως περιθωριοποιήθηκαν επειδή απορρίφθηκαν από τις παιδικές και εφηβικές ομάδες;
Μήπως δεν προέβαλλαν αντιστάσεις;
 Μήπως ναυάγησαν τα όνειρά τους;
Φταίει μήπως η ανεργία; Η πολιτική και τα λάθη της;
Η παγκόσμια παρακμή;

Ποιες " ασθενείς κοινωνικές τάξεις" είναι αυτές που εγώ δεν γνωρίζω;

Οι περισσότεροι από μας δεν γεννηθήκαμε σε παλάτια. Προερχόμαστε από φτωχές οικογένειες και οι γονείς μας δεν ήξεραν πολλά γράμματα. Και οι παππούδες μας ξυπόλυτοι μ΄ένα κομμάτι ψωμί στο χέρι πήγαιναν να βγάλουν καμιά τάξη στο Δημοτικό.   Κανείς μας δεν έζησε τέλεια ζωή.  Και την φτώχεια γνωρίσαμε και την αυστηρότητα συναντήσαμε και την απόρριψη και τις  ματαιώσεις των προσδοκιών μας.  Και ξύλο φάγαμε στα σχολεία μας. Και δεν εισπράτταμε πάντα την αγάπη που μας άξιζε.

Δεν κλείσαμε όμως τα σπίτια του κόσμου!

Από την πείρα μου στα σχολεία γνωρίζω πολύ καλά ότι παιδιά από " ασθενείς κοινωνικές τάξεις"
βγήκαν αστέρια και από τα αγκάθια βγήκαν ρόδα.
Παιδιά με στερήσεις, θέματα υγείας και πολύ σοβαρά προβλήματα  στο περιβάλλον τους αναζήτησαν τρόπους και λύσεις και διεξόδους, πάλεψαν, αγωνίστηκαν, εργάστηκαν , αγάπησαν τον εαυτό τους, τη ζωή και τους συνανθρώπους τους και προχώρησαν μπροστά ... Σπούδασαν δουλεύοντας, έφτιαξαν οικογένειες...

Τα σχολεία στην εποχή μας όπως όλοι γνωρίζουμε είναι πολλά.
Οικογένεια, Σχολείο, Κοινωνία, Εκκλησία, Φύση, Βιβλία, Καλές Τέχνες, Εργασία, ΜΜΕ, το Διαδίκτυο  τα λάθη, τα πάθη και τα παθήματά μας.
Στην ανάπτυξη του ατόμου συμβάλλουν πολλοί παράγοντες. Είναι πολλά τα ερεθίσματα και οι επιρροές που δέχεται το άτομο  κατά τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του.
Η σχολική εκπαίδευση από όσες συμπληγάδες και αν πέρασε, όσες εναλλαγές κι αν είχε, σ΄ότι αφορά στα προγράμματα, στην ύλη, στα βιβλία κ.λ.π., πάντα εστιάζονταν στις ιδέες του ανθρωπισμού και της Δημοκρατίας.
 Μ΄όλα τα ελλείμματά μας στα σχολεία  και  ανεξάρτητα από το βαθμό της προσφοράς του καθενός μας, εμείς οι εκπαιδευτικοί,  εμφυσήσαμε ιδανικά, δώσαμε προτεραιότητα στο κάθε παιδί ως ξεχωριστή  οντότητα, προσφέραμε την αγάπη μας, την χαρά, ακολουθήσαμε τις επιταγές της σύγχρονης Παιδαγωγικής και Διδακτικής, προωθήσαμε την ομαδική συνεργασία, ενσκύψαμε με θέρμη στα προβλήματα και τις αδυναμίες τους, ενθαρρύναμε, στηρίξαμε, συνεργαστήκαμε με  γονείς και ειδικούς...
Δεν είναι το σχολείο που φταίει!


Μήπως είναι:
H βία που έχει επιβληθεί ως ανδραγάθημα με ποικίλους τρόπους;
Η βία που επισημοποιήθηκε και μεταλλάχθηκε σε ιδεολογία;
Ο θυμός που συσσωρεύτηκε από απαξίωση και αδικία
Η ανάγκη για καταξίωση; 
Η ανάγκη εκδίκησης;
Η ανάγκη για αποδοχή και ικανοποίηση σε ομάδα που τα προσφέρει; 
Η ανάγκη επιβολής λόγω ανασφαλειών;
Η ανάγκη προβολής της σωματικής δύναμης απέναντι στην πνευματική;
Η άγνοια της Ιστορίας και των διδαγμάτων της;
Η ένδεια ιδανικών και αξιών, η έλλειψη στόχων, η έλλειψη αυτοπεποίθησης,
H άρνηση; 
Ξένες επιρροές;
Ο μιμητισμός;
Οι επιτήδειοι που προσεγγίζουν και υπόσχονται  πλαστούς Παραδείσους;
Η παραπληροφόρηση;
Ο προσηλυτισμός;
Η εκμετάλλευση;
Το συμφέρον; 
Η συνειδητή προσωπική επιλογή;


Πολλοί είναι οι λόγοι που ο απλός κοινός νους προσπαθεί να βρει για να δώσει κάποια εξήγηση .
Τίποτα όμως δεν δικαιολογεί αυτόν τον κατήφορο, αυτή τη ΝΤΡΟΠΗ.

Ας προβούν οι ειδικοί επιστήμονες σε μελέτη,  έρευνα και  αναλύσεις  του " κοινωνικού αυτού φαινομένου".
Όμως η έκφραση " ασθενείς κοινωνικές τάξεις " δεν προσθέτει στην ολοκλήρωση  του πάζλ.  Δεν κολλάει πουθενά. Κάπου σκαλώνει.
Για να μην τραβούν κάποιοι μαχαίρι, ας χτυπήσουν κάποιοι το χέρι στο τραπέζι και ας βάλoυν το μαχαίρι στο "κόκκαλο" των σημαντικών θεμάτων που μας ταλανίζουν πολλά χρόνια τώρα.

Προς το παρόν και έως ότου λυθεί ο γρίφος  προτείνω αντί για ΝΑΖΙ  να φωνάξουμε όλοι ΜΑΖΙ,  " ΖΕΙ "!



video : Βασίλης Παπακωνσταντίνου

ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Δίσκος: Τα τραγούδια του δρόμου
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος 
Copyright: 1974 
Δισκογραφική εταιρία: Minos 

Θα κλείσω το παράθυρο,
την πόρτα θα καρφώσω.
Τη νύχτα αυτή που ο θάνατος
γωνιά-γωνιά σε ψάχνει.

Δε θα σε δώσω του φονιά
πουλί κυνηγημένο.
Θα βρω μαχαίρι και γωνιά
και θα τον περιμένω.

Χτυπάνε δυο, χτυπάνε τρεις,
ραγίζουν τα ρολόγια.
Χτυπάν την πόρτα δεκατρείς,
ακούει η νύχτα, τρέμει.

Δε θα σε δώσω του φονιά
πουλί κυνηγημένο.
Θα βρω μαχαίρι και γωνιά
και θα τον περιμένω.

Το αίμα σου γαρούφαλλο,
το δάκρυ μου ποτάμι.


Δεν υπάρχουν σχόλια: