Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Η σημαία






Την πρωτογνώρισα στο μπαλκόνι του σπιτιού μου και στους στολισμένους δρόμους.

Την είδα να υψώνεται και να κυματίζει στον ιστό του σχολείου μου,να υποστέλλεται, να είναι μεσίστια και να  παραδίδεται με ευχές και χειροκροτήματα στους μαθητές. 
Την είδα να συντροφεύει τη βυζαντινή, έξω από την εκκλησία, να γέρνει μπροστά από τα δημόσια κτήρια και να στέκει καμαρωτή ανάμεσα στις άλλες του κόσμου.
 Είδα να την πλένουν και να τη σιδερώνουν οι μανάδες για να  την κρατήσουν με καμάρι οι αριστούχοι μαθητές στις εθνικές παρελάσεις και να μοσχοβολάει .
Την είδα μικρούλα και χάρτινη να την ανεμίζουν τα μικρά παιδιά και να προσέχουν  μη τυχόν και σκιστεί.
Είδα τα παιδιά μου να τη ζωγραφίζουν στην ιχνογραφία τους  κι όταν δεν τα κατάφερναν, να την ξεπατικώνουν κρυφά. Είδα τα χεράκια τους να μετρούν τις ρίγες για να βγουν σωστές και θυμάμαι που ρωτούσαν να μάθουν τον συμβολισμό τους.
 Είδα να την κρατούν με τιμή, σεβασμό και επισημότητα  χέρια με καθαρά λευκά γάντια.
Την είδα τεράστια να προχωρεί  περήφανα  μαζί με τους  αθλητές.
Είδα να διπλώνεται στρατιωτικά από τους αξιωματικούς σε στάση προσοχής.
Την καμάρωσα με συγκίνηση υψωμένη πιο πάνω από τις άλλες να στεφανώνει τους νικητές.
Την είδα να σκεπάζει ήρωες, ποιητές, άξιους πολιτικούς, θύματα του καθήκοντος και ανθρώπους που αγάπησαν και πρόσφεραν σ' αυτόν τον τόπο.
Την είδα να φτερουγίζει στο Πολυτεχνείο και πληγωμένη και ματωμένη να φυλάσσεται για χρόνια
 για να θυμίζει ότι ο λαός δεν ξεχνά...
Είδα να την ράβουν μοδίστρες και την ανακάλυψα διπλωμένη μαζί με φουστανέλες και σιγκούνια στο μπαούλο της γιαγιάς.
Έμαθα για τους ποιητές που την ύμνησαν, τους μουσικούς που την τραγούδησαν, τους καλλιτέχνες που την απεικόνισαν και  είδα τους μαθητές να τη ζωντανεύουν σε σχηματισμούς. 
Διάβασα μύθους και ιστορίες για την προέλευσή της, τον συμβολισμό και την αξία της καθώς και τις διαχρονικές αλλαγές στο σχεδιασμό της μορφής της.
Την είδα στα βιβλία να γονατίζει μαζί με τους καπεταναίους και να ορκίζεται μπροστά στην Παναγιά για τη λευτεριά της Πατρίδας.
Την είδα να τρέχει πρώτη στη μάχη, να τη σφίγγουν και να την ασπάζονται παλικάρια.
Είδα να την κρατούν με συγκίνηση οι φιλέλληνες.
Την είδα παγωμένη στην Πίνδο  και κουρελιασμένη από τις σφαίρες του φασισμού.
Την είδα να εκτοπίζει το φασισμό και να υψώνεται στην Ακρόπολη από χέρια ιερά, ανθρώπων με ιδανικά που έγραψαν  Ιστορία.
Την είδα στα χέρια και στους πάγκους των πλανόδιων πωλητών.
Την είδα πλαστικοποιημένη να κουνιέται παθιασμένα και να πονάει στις  προεκλογικές συγκεντρώσεις.
Την είδα μουτσούνα στα πρόσωπα των φιλάθλων.
Ντράπηκα όταν την είδα να φλέγεται από χέρια ελληνικά ,να ποδοπατείται από αγριεμένα πλήθη, συχνά, ξεθωριασμένη, κρεμασμένη ανάποδα και απούσα όταν δεν έπρεπε.
Το πιο απαίσιο, την είδα κολοβή χωρίς σταυρό κρεμασμένη σε χοντρά θλιβερά κοντάρια κρατημένη 
υποκριτικά από φουσκωτά μπράτσα...
Τη βλέπω τώρα στο συρτάρι μου και θυμάμαι το δικό μου δάσκαλο που μας είχε πει: " Mέλισσα να σας τσιμπήσει δεν θα κουνηθείτε όταν ψάλλεται ο εθνικός ύμνος κατά την έπαρση και την υποστολή της σημαίας."
Ω καιροί ω ήθη!
Όλα τα έχω δει!
 Όμως  να την περιγελούν και να τη ντύνονται φουστάνι οι...ξένοι  δεν το περίμενα. 

Κρίμα που δεν σκέφτηκαν ούτε μια στιγμή ότι δεν τους πάει και δεν είναι στα μέτρα τους!
Είναι αλήθεια πως πάνω στον παραλογισμό και το πάθος μας, έχουμε κακοποιήσει και εμείς τη δική τους! Ντροπή μας!
Όμως δεν την φορέσαμε ποτέ! Δεν καταντήσαμε να φοράμε ξένα φουστάνια.
Άντε! Συγχωρεμένοι να'ναι. Όπου να'ναι θα φορέσουν στις εκλογές τους ένα ωραίο κοστούμι που θα τους πηγαίνει γάντι!

Κι εμείς, άσπρα θα φορέσουμε, ρούχα γιορτινά από τη χαρά μας.





Δεν υπάρχουν σχόλια: