Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

Kαλή μου γιαγιά...



Οι φωνές των λουλουδιών

Ποίηση :  Νικηφόρος Βρεττάκος
Μουσική :  Παναγιώτης Κωνσταντακόπουλος
Ερμηνεία :  Βασίλης Σκουλάς
video  dsavidou



Φωνές αναδύονται μέσα από τα βάθη τους
που ενώνονται πάνω τους,
γίνονται αίνος κι ανεβαίνουν να φτάσουνε
ως τον Ήλιο τον έσχατο.
Ενώ άλλες φωνές κατεβαίνουν
κι ο αιθέρας γίνεται ολόκληρος ένα "αλληλούια".



Αποχαιρετηθήκαμε με φιλιά και ευχές ξεχωριστές για τον καθένα.
Tο αυτοκίνητο πλημμύρισε από μπουκέτα με λουλούδια και χίλια δυο καλούδια .
 Σας κουνούσαμε τα χέρια μας σε χαιρετισμό  όπως  το πιστό εκκρεμές που μετρά το χρόνο.
Μόνο που εμείς  μετρούσαμε το χρόνο  μιας αγάπης που δεν θα σταματήσει ποτέ.
Το αυτοκίνητο έστριψε στη γωνία  μα εσείς σαν καμαρωτές κολόνες, ξέρω, μείνατε εκεί χωρίς να φύγετε αμέσως. Χαμογελούσατε  και καταπίνατε τη λύπη του αποχωρισμού.

Το  πατρικό σπίτι άδειασε, μα εσύ γιαγιά μου, θα το ξαναγεμίσεις. Σε γνωρίζω καλά, γιαγιά μου, γιατί σου μοιάζω.
 Είσαι προικισμένη εσύ, βλέπεις τη ζωή θετικά, είσαι η ίδια η ΄Ανοιξη η δημιουργική, το λουλούδι  που γεννιέται και ανοίγει τα πέταλά του μόνο στο φως.
Δεν σε έχω δει ποτέ λυπημένη. Όρθια, ακούραστη, έτοιμη να μας περιποιηθείς και πάντα με ένα ανεξάντλητο χαμόγελο.
Ξέρω, θα προσθέσεις νέες  φωτογραφίες μας, θα μας  ετοιμάσεις γλυκά κι άλλα φαγώσιμα,
θα αγοράσεις νήμα, θα βρεις σχέδια, θα πλέξεις δαντέλες και μοτιφάκια, καζάκες και πουλόβερ και θα φτιάξεις εργόχειρα για όλους.
Θα πατάς ανάλαφρα σαν άγγελος στον παράδεισό σου, τον κήπο σου, και μαζί με τους καρπούς θα κλείσεις στις χούφτες σου χάδια, φιλιά, ευχές, προσευχές, νουθεσίες, ιστορίες,  παραμύθια κι άλλα τόσα διαμάντια της καρδιάς και του νου σου.
Πόσα θα΄χεις να μας μοιράσεις όταν θα συναντηθούμε ξανά!
Ξέρω, στην ποδιά  σου θα ΄χεις έτοιμη τη μεγάλη σου αγκαλιά, αυτή που μας μας χόρευε και μας κανάκευε  όταν ήμασταν μικρά που μας  παρηγορούσε όταν ήμασταν λυπημένα ή πονεμένα.
Εκεί θα τρέξουμε να φωλιάσουμε  και πάλι.
 Γιατί γιαγιά μου εσύ είσαι η μεγάλη μάνα. Είσαι εκείνη που τη διάλεξε ο Θεός να βρίσκεται στη θέση του όταν εκείνος δεν μπορεί.
 Σε βλέπω τώρα μπροστά μου, εκεί στο καλκάνι της αυλής σου, να μετράς τα καρδιοχτύπια σου, τις έννοιες σου για μας, τις επιθυμίες, τις ελπίδες σου, και να ραίνεις με τη ματιά σου την αγαπημένη στροφή του δρόμου, να φτιάχνεις το δικό σου παραμύθι, αυτό της αντοχής, της καρτερίας της προσμονής κι έτσι να ξορκίζεις  τη μοναξιά.
 Αεράκι αγάπης και  φιλοξενίας θα φυσάει  και θα ανοίγει  την πόρτα σου για να καλοδεχθεί  εκείνους που  ποθούν και  σέβονται το σπιτικό σου. Ξένους και δικούς.
Tα παράθυρα του χωριού σου θα μαζεύουν ήλιους,  το φεγγάρι θα παίζει με  το είδωλό του στο ποτάμι, το βουνό θα μετρά τ΄αστέρια του  και θα μοσχοβολούν οι κάμαρες από τις ευωδιές του νυχτολούλουδου.
 Όλα θα γίνουν όμορφα για χάρη σου!
. Οι εποχές θα περνούν, θα  αλλάζουν φορεσιές στα δέντρα και τα λουλούδια σου μα εκείνα και γυμνά ακόμη  θα προσμένουν να δωρίσουν  κομμάτια από την ψυχή τους  σ΄εκείνους  που  τα  αγαπούν. Κι εσύ θα είσαι η πρώτη που θα διαλέξουν!
Ο ήλιος θα ζεσταίνει τη ζωή  κι εκείνη  θα  υψώνεται από  τη γη, θα πετάει μέχρι τον ουρανό, θα μεταμορφώνεται σε μαγική βροχή , θα ξεπλένει το βουνό, θα κατρακυλάει και θα κάνει βουτιά  στο ποτάμι. Ύστερα θα βαδίζει στον κάμπο, θα αναζητά αυτούς που  την εκτιμούν, θα γίνει δροσιά στο μέτωπό τους και  χρυσάφι στο χέρι τους.
Εσένα, γιαγιάκα μου, θα σε ανταμείβει πάντα η  Γη. Θα σου χαρίζει ζωή από τη ζωή της  γιατί όσα χρόνια ζεις τόσα και την αγγίζεις,  τη φροντίζεις, τη σέβεσαι, της είσαι πιστή, έχεις γίνει ένα μ΄εκείνη...
Θα σου μαρτυράει όλα της τα μυστικά θα μοιράζεται μαζί σου  τα παράπονά της, θα σου δείχνει τους θυμούς, τις ομορφιές της   και θα σου φανερώνει όλα της τα μυστήρια. 'Ισως  σου μάθει πολλά ακόμα, τόσα όσα δεν γράφουν του κόσμου τα βιβλία. Κι εσύ  θα φτιάχνεις καινούριες  ιστορίες,  θα μας  τις αφηγείσαι και μεις θα μυηθούμε στις αλήθειες της ζωής  ευκολότερα.
 Γιαγιά μου, πόσο τυχερή είσαι που ζεις  κοντά στη Φύση!
Πόσα δεν μας έμαθες απ' όσα σου δίδαξε η Μάνα Γη σου!
Να είμαστε δημιουργικοί και να εκτιμούμε το δώρο της ζωής, να αγαπάμε το ωραίο και να το αναζητούμε.
Να σεβόμαστε όλα όσα υπάρχουν γύρω μας, να τους δίνουμε αξία, να ανακαλύπτουμε τη χαρά στην εργασία, να απολαμβάνουμε τους καρπούς των κόπων μας, να προσφέρουμε χωρίς αντάλλαγμa για  να  αισθανόμαστε χρήσιμοι και ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας.
 Να ασχολούμαστε με όσα μας ευχαριστούν για να νιώθουμε ελεύθεροι.
Καλή μου γιαγιά, δεν είσαι μόνη. Έχεις κι εσύ μια σπουδαία μεγάλη μητέρα, τη Μάνα Γη!
Και είσαι διπλά τυχερή που έχεις κοντά σου τον παππού που στάζει η γλώσσα του μέλι και όλους εμάς που σε σκεφτόμαστε και σε αγαπάμε τόσο πολύ!
Ξέρω, πως όταν είναι να΄ρθουμε  θα το'χεις ήδη μάθει. Θα  στο'χουν πει τ' αηδόνια και τα πουλιά του κήπου σου!


Ερωτικό νυχτερινό
Μουσική :  Νότης Μαυρουδής
Στίχοι :  Νανά Νικολάου
Ερμηνεία :  Χορωδία Δ. Τυπάλδου


Θα σε κεράσω ένα γλυκό του κουταλιού
ένα πολίτικο χαλβά από σιμιγδάλι
και μεσ’ την κάψα ενός τρελού μεσημεριού
θα σε δροσίσω με νερό απ’ το πηγάδι

Έλα και κάτσε στους τζεβρέδες της γιαγιάς
και άκουσέ με σου μιλάω από καρδιάς
άσε απόψε σαπουνόπερες κι ειδήσεις
σ’ άλλη Ελλάδα θα σε πάω να μεθύσεις

Πάει το παραμύθι πάει
μας το κλέψανε και πίσω πώς γυρνάει
το περάσανε από στημένη δίκη
δις εις θάνατον έχει βγει η καταδίκη

Θα σε κεράσω ένα καϊμάκι παγωτό
κι εκμέκ που είναι γλυκό σαν τη ματιά σου
με δύο φύλλα από σγουρό βασιλικό
να με στολίσεις σαν βρεθώ στη γειτονιά σου

Για λίγο άνοιξε ένα χάρτη μας παλιό
ρίξε ένα βλέμμα να σε κάνει να πετάξεις
μέχρι τη Σμύρνη Αλεξάνδρεια Οδησσό
μία Ελλάδα τωρινή να θες ν’ αλλάξεις



Paintings  by  Ellen Seymont ( fine art america )

Dy Witt  ( fine art america )

Δεν υπάρχουν σχόλια: