Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

Ο Άνθρωπος που φύτευε δέντρα





"Από πολύ μικρή ηλικία, από το νηπιαγωγείο, είχα την εξαιρετική τύχη να έχω μία δασκάλα που μ΄ έμαθε και συνέχισε να με μαθαίνει ένα σωρό πράγματα μέχρι και τώρα που ...  μεγάλωσα. Μία μέρα μου χάρισε αυτό το μικρού σχήματος βιβλίο με το σπουδαίο περιεχόμενο!

Αρχίζει:
Για ν΄ αποκαλύψεις τα εξαιρετικά χαρίσματα του χαρακτήρα κάποιου ανθρώπου, πρέπει να έχεις την καλή τύχη να παρατηρείς τη δράση του για πολλά χρόνια. Αν αυτή η δράση στερείται εγωϊσμού, αν το κίνητρο της είναι μία απαράμιλλη γενναιοδωρία, αν είναι απολύτως σίγουρο ότι δεν κρύβει καμμιά υστεροβουλία και, επί πλέον, έχει αφήσει ορατά σημάδια επάνω στη γη, τότε χωρίς αμφιβολία βρισκόμαστε μπροστά σε έναν εξαίρετο χαρακτήρα.

... άρχισε να φτιάχνει τρύπες στο χώμα με το σιδερένιο ταβδί του. Σε κάθε τρύπα τοποθετούσε ένα βελανίδι και στη συνέχεια το κάλυπτε ξαναγεμίζοντας την τρύπα. Φύτευε βελανιδιές...

και τελειώνει:
Όταν συλλογίζομαι ότι ένας άνθρωπος, οπλισμένος μόνο με τις δικές του σωματικές και πνευματικές δυνάμεις, μπόρεσε να κάνει να αναβλύσει αυτή η Γη της Επαγγελίας από την ερημιά, μου δημιουργείται η πεποίθηση και η αισιοδοξία ότι η ανθρωπότητα είναι αξιοθαύμαστη. Αλλά όταν λογαριάζω την ακούραστη πνευματική γενναιοδωρία και την επίμονη προσφορά που χρειάστηκε για να έρθει αυτό το αποτέλεσμα, αισθάνομαι απέραντο σεβασμό γι' αυτό το γεροντάκι, τον απλό αγρότη που κατάφερε να δημιουργήσει ένα έργο αντάξιο του Θεού!

Ο Ελζεάρ Μπουφιέ πέθανε ειρηνικά το 1947 στο γεροκομείο του Βανόν."
                                                                                                                                             Πηγή :  Ιδεόκηπος


      "  Στις αρχές του 20ου αιώνα, ένας περιηγητής επισκέπτεται μια απομονωμένη ορεινή περιοχή της Γαλλίας. Ανακαλύπτει ένα τόπο παρατημένο, με τους λιγοστούς κατοίκους του να οδηγούνται από τις κακουχίες στο μίσος και την τρέλα. Εκτός από τον Ελζεάρ Μπουφιέ, έναν μεσήλικα βοσκό που γαλήνια ξεδιάλεγει σπόρους βελανιδιάς και τους φυτεύει στις άγονες πλαγιές. Ενώ ο έξω κόσμος περνάει δύο παγκόσμιους πολέμους, ο Ελζεάρ θα καλλιεργήσει, σπόρο-σπόρο, ένα ατελείωτο δάσος, μετατρέποντας την περιοχή σε έναν φυσικό παράδεισο. "



video  From YouTube



Ομογενής στην Αυστραλία βάφει τα δέντρα… μπλε!

Η καταστροφή πάνω από 32 στρεμμάτων δασών που συντελείται κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον κόσμο απαιτεί δραστικές κινήσεις τόσο από τις κυβερνήσεις όσο και από τους πολίτες. Στο πλαίσιο αυτό ένας Έλληνας ομογενής που ζει και εργάζεται στην Αυστραλία αποφάσισε να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο με τον τρόπο του…

Ο καλλιτέχνης Κωνσταντίνος Δημόπουλος σκέφτηκε να βάψει τα δέντρα σε μπλε χρώμα, ξεκινώντας από τις πλατείες και τα πάρκα της περιοχής του. Χρησιμοποιώντας περιβαλλοντικά ασφαλή χρώματα ζωγραφίζει τους κορμούς και τα κλαδιά στις αστικές περιοχές με έναν και μόνο σκοπό:

Να κάνει τους ανθρώπους αλλά και τους πολιτικούς να σκεφτούν λίγο παραπάνω το περιβάλλον, να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της καταστροφής που στον πλανήτη και να εργαστούν προς τη βελτίωση και λύση του προβλήματος.


«Μέσα από τη δουλειά μου προσπαθώ να αντιμετωπίζω διάφορα παγκόσμια ζητήματα όπως είναι και αυτό της καταστροφής του περιβάλλοντος. Τα δέντρα… βάφονται με το μπλε χρώμα και ξεχωρίζουν στο αστικό τοπίο, προκειμένου να φανεί η σημαντικότητά τους στη ζωή μας», επισημένει ο καλλιτέχνης.

Η πρωτοβουλία αυτή επεκτείνεται σιγά σιγά σε ολόκληρο τον κόσμο, καταδεικνύοντας ότι το πρόβλημα είναι παγκόσμιο και μας αφορά όλους, ενώ η λύση εξαρτάται από την ευαισθητοποίηση του συνόλου προς την ίδια κατεύθυνση.


Πηγή : CyprusMania( from perierga.gr)posted by Antonio



Πλούμιτσα

Πρόσμενες νὰ μὲ δεῖς ὅπως τὸ δέντρο
ποῦ κουνιέται ἀπὸ τ᾿ ἄνθη του!.. Ὅμως ὄχι!
Χρειάζεται πολὺς ἥλιος γιὰ ν᾿ ἀνθίσεις!

Νικηφόρος Βρεττάκος




Η ΠΛΟΥΜΙΤΣΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΕΥΡΩΤΑ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΡΟΚΕΩΝ ΛΑΚΩΝΊΑΣ
ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΡΕΤΤΑΚΟΥ




Yπέροχα χρώματα! Ζωγραφικός πίνακας από την κυρία Κάρεν Τάρλτον.
         Lovely colours! Α Painting  full of Life   by Mrs Karen Tarlton                                                              

Δεν υπάρχουν σχόλια: