Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013

Ψηλά...


              


Μπαίνοντας στο περιβόλι, τα παιδιά πλησίασαν τα δέντρα. Η γιαγιά έκοψε δυο κεράσια και δυο βύσσινα και τους τα κρέμασε σκουλαρίκια. Παρατήρησαν την κορομηλιά, την αχλαδιά, τις ροδιές, τη μουριά και τη μεγάλη συκιά. Έκοβαν από ένα φυλλαράκι και προσπαθούσαν να μάθουν να ξεχωρίζουν τα δέντρα.

 Στάθηκαν κάτω από την ψηλή αμυγδαλιά  και την περιεργάζονταν. Την είχε φυτέψει ο παππούς πριν από πολλά χρόνια.
 Τι κρίμα που δεν πρόλαβαν να δουν ανθισμένη την τρελή αμυγδαλιά που βιάζεται και ανθίζει το Γενάρη και στολίζει τα μαλλιά όσων περνούν κοντά της ...
Τώρα ήταν καταπράσινη και είχε δέσει καρπούς.

 "΄Οταν ήμουν μικρή, ανεβαίναμε στις μυγδαλιές που ήταν στο κτήμα του προπάππου σας και  τρώγαμε τα τσάγαλα, δηλαδή τα αμύγδαλα που δεν είχαν φτιάξει τσόφλι ακόμα," είπε η γιαγιά.

"Καμιά φορά πετάγαμε και από κανένα στου αλλουνού το κεφάλι και φώναζε η μάνα μας.
Τα Χριστούγεννα σπάζαμε τα αμύγδαλα για να φτιάξουμε κουραμπιέδες, μπακλαβά και τα ρίχναμε και στα γλυκά του κουταλιού. Τα βάζαμε και στο στάρι που πηγαίναμε στην εκκλησία.
Εμείς όταν βοηθούσαμε στο σπάσιμο, τα μισά τα τρώγαμε πονηρά!"

Στα παιδιά άρεσε να ακούν τις ιστορίες και τα αστεία της γιαγιάς από τα παλιά τα χρόνια.

 Οι διηγήσεις της  έμοιαζαν με παραμύθι που δεν τελείωνε ποτέ.  Εντυπωσιάζονταν με τo διαφορετικό τρόπο που σκέπτονταν και έκφράζονταν οι άνθρωποι  τον παλιό καιρό, ιδιαίτερα όσων ζούσαν σε χωριά. 'Εδειχναν ενδιαφέρον. Είχαν μελετήσει αρκετά και γνώριζαν πολλά από τα βιβλία, κυρίως τα λογοτεχνικά, μα ήταν τόσο συναρπαστικό να τα ακούν από το στόμα της γιαγιάς και του παππού!
Η δασκάλα τους, τους είχε πει κάποτε, πως ό,τι βλέπουμε, ό,τι ακούμε, ό,τι μυρίζουμε, ό,τι γευόμαστε και ό,τι πιάνουμε, μας διδάσκει καλύτερα.
΄Ετσι, τα παιδιά δεν έχαναν την ευκαιρία να μαθαίνουν ενεργοποιώντας όλες τους τις κεραίες. Παρατηρούσαν, εξέφραζαν τις απορίες τους, ρωτούσαν και δεν παραιτούνταν  αν δεν έπαιρναν απαντήσεις. Καμάρωναν που είχαν γιαγιά και παππού από χωριό. Η περιοχή είχε φυσικές ομορφιές και σπουδαία  λαογραφία και ιστορία.

Σ΄ένα ψηλό κλαδί είδαν μια φωλιά. Δυο πουλιά πέταξαν μέσα από τη φυλλωσιά  βολίδα για το απέναντι δέντρο που ήταν κερασιά κι ύστερα βολίδα για το άλλο που ήταν μουριά. Στον κορμό της είχε τυλιχθεί κισσός που  είχε φτάσει μέχρι πάνω στα κλαδιά.

"Είναι πολύ όμορφα τα δέντρα γιαγιά" είπε η Μυρτώ. "΄Ομως δεν μπορούν να κουνηθούν από τη θέση τους. Μένουν στο ίδιο μέρος και τα λυπάμαι."
- Κάποιο λόγο θα είχε ο θεός που τα΄φτιαξε έτσι. Για φανταστείτε να περπατούσαν και να τα κυνηγούσαμε για να  τα σκαλίσουμε και να τα ποτίσουμε.
- Μα έχουν μοναξιά. Χειμώνα, καλοκαίρι, ακίνητα σαν φρουροί.
- Δεν μένουν μόνα τους μη στεναχωριέσαι.
Το Φθινόπωρο χαιρετιούνται μεταξύ τους καθώς σμίγουν τα κλαδιά τους. Αυτό που έχει καφέ φύλλα  ζηλεύει το άλλο με τα κίτρινα κι εκείνο ζηλεύει το άλλο με τα κόκκινα. Κάθε  ένα φροντίζει να απλωθεί και μαλώνουν για τον τόπο.
 Ύστερα, γίνονται πάλι φίλοι και ανταλλάζουν αέρινες αγκαλιές και φιλιά και τα μεγάλα προσέχουν τα μικρά.
 Το χειμώνα τα επισκέπτεται το χιόνι, ο αέρας παλεύει με τα κλαδιά τους, η βροχή ποτίζει τις ρίζες τους, τα σπουργίτια ακουμπούν πάνω τους να προστατευτούν και να  ξεκουραστούν.
 Όταν ο δυνατός αέρας πιάνει  τα φύλλα και τα σηκώνει  στα χέρια του και τα σκορπίζει μακριά, εκείνα παρακολουθούν το χορό  της φυγής τους. Όμως δεν λυπούνται γιατί του χρόνου θα ξαναβγάλουν καινούρια.
΄Αμα έρχεται η ΄Ανοιξη, τότε είναι που τρελαίνονται από χαρά. Φορούν χάντρες από δροσοσταλίδες, κουνιούνται και λυγιούνται και να τότε πρασινάδες, να λουλούδια, να καρποί, να μέλισσες  και πουλιά. Για ακούστε το βουητό! 
 Κι εμείς από κοντά τους να τα σκαλίζουμε, να τα ποτίζουμε, να τα κλαδεύουμε, να παίρνουμε τους καρπούς τους, να τα στολίζουμε με φαναράκια, να τους κρεμάμε κουτάκια με σπόρους για τα πουλιά, να σκαρφαλώνουμε πάνω τους, να καθόμαστε στον ίσκιο τους...
Το καλοκαίρι παλεύουν με τον ήλιο και τη ζέστη του, συνομιλούν με το νερό και δέχονται νέους επισκέπτες. Τα τζιζίκια, τα σκαθάρια, τα μυρμήγκια που όλο ανεβοκατεβαίνουν στον κορμό τους ακούραστα. Τότε να δείτε γλέντι! 



Μην λυπάστε τα δέντρα. Είναι πολύ δυνατά. Ανοίγουν τα χέρια τους και πιάνουν τη ζωή, σηκώνουν  περήφανα το κεφάλι τους, και καμαρώνουν για το  κορμό και τις  δυνατές ρίζες τους. Αυτές είναι τα πόδια τους. Πατούν γερά σ΄αυτά. Στον εαυτό τους στηρίζονται και φεύγουν ψηλά. Δεν γονατίζουν.

 Ζουν περισσότερα χρόνια από όλα τα ζωντανά της γης. Είναι φτιαγμένα να αντέχουν στους βοριάδες, τα κρύα και τα χιόνια. 
 Μας χαρίζουν  τους καρπούς και τα ξύλα τους, ομορφαίνουν τον τόπο, σκεπάζουν τη γη με τα φύλλα τους ,τη ζεσταίνουν, τη λιπαίνουν, πλέκουν με τις ρίζες τους το χώμα και το συγκρατούν και γίνονται οι ομπρέλες του στη βροχή. Αφήνουν τις αράχνες να υφάνουν τους ιστούς τους, στις  τρύπες του κορμού τους βρίσκουν καταφύγιο τα ερπετά, υποδέχονται τις φωλιές των ζώων και τις ασφαλίζουν.
Και από μας τι θέλουν; Μόνο λίγο νεράκι και πολλή αγάπη.
 Να λυπάστε όσα δέντρα αρρωσταίνουν από τα βλαβερά έντομα ή το πολύ νερό που σαπίζει τις ρίζες τους, εκείνα που κάποιοι τα πληγώνουν ή τα  κόβουν κι όσα τα καίει η φωτιά. Τότε μόνον πεθαίνουν και μαζί τους χάνεται κάθε ζωή που υπάρχει γύρω.

Τα παιδιά δεν ήθελαν να προσβάλουν τη γιαγιά που τους έλεγε και πράγματα που εκείνα  ήδη γνώριζαν. Εκείνα είχαν μελετήσει για  το οικοσύστημα ,τις οικογέγειες και τις τάξεις των φυτών, για τη φωτοσύνθεση, την αλληλεξάρτηση φυτών και ζώων, τη ρύπανση του περιβάλλοντος, τα φυτοφάρμακα, τους εμπρησμούς, τις καταπατήσεις γης...

 Όμως την άφηναν να μιλάει χωρίς να τη διακόπτουν.
 Η γιαγιά είχε το δικό της τρόπο να προσφέρει γνώσεις και ο τρόπος αυτός τα γοήτευε!  

Ο Αλέξανδρος έριξε το βλέμμα του στον κισσό που ήταν γαντζωμένος πάνω στον κορμό της μουριάς.

- Την έχει αγκαλιάσει τόσο σφιχτά, την έχει πνίξει για να  μπορέσει να σκαρφαλώσει και να πάει ψηλά.
 Στηρίζεται στο δέντρο για να ανεβεί. Δεν μπορεί μόνος του!"

-" Οι  άνθρωποι  μιμήθηκαν τα ζώα και τα φυτά  προκειμένου να μάθουν. Από εκείνα πρωτοδιδάχθηκαν τρόπους επιβίωσης.Υπάρχουν και άνθρωποι που  στηρίζονται στις πλάτες των άλλων για να ανέλθουν" είπε η Μυρτώ.


Η γιαγιά, άκουγε και δεν το πίστευε πως τέτοια έξυπνα λόγια βγαίναν από το στόμα  μικρών  παιδιών.

" Eίναι αλλιώτικα τα σημερινά παιδιά " σκέφτηκε.
"Τα ξέρουν όλα."
" Μπράβο παιδιά μου!" είπε και τα χάιδεψε στο κεφάλι. "Είδατε τι κάνουν τα βιβλία; Γι αυτό να διαβάζετε,  να μορφωθείτε και να φτάσετε μια μέρα ψηλά , μόνοι σας, με το σπαθί σας. 





                        video : Latsiawebtv



Tι θέλω

Ποίημα  Γεωργίου Δροσίνη
Μουσική : Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Bασίλης Παπακωνσταντίνου - συμμετοχή Χορωδία Τυπάλδου
video : 19919781
  

Τι θέλω


Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα
σε ξένα αναστηλώματα δεμένο.
Ας είμαι ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο
μα όσο ανεβαίνω, μόνος ν’ ανεβαίνω

Δε θέλω του γιαλού το λαμπροφέγγισμα
που γίνετ’ άστρο με του ήλιου τη χάρη.
Θέλω να δίνω φως από τη φλόγα μου
Κι ας είμαι ένα ταπεινό λυχνάρι

Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα
σε ξένα αναστηλώματα δεμένο.
Ας είμ’ ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο
μα όσο ανεβαίνω, μόνος ν’ ανεβαίνω


Υπέροχοι πίνακες από την Ζωγράφο κυρία Karen Tarlton
Lovely paintings by Mrs Karen Tarlton, California USA


Δεν υπάρχουν σχόλια: