Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Η αρκούδα






Το απογευματάκι βγήκαν όλοι στο μπαλκόνι.
'Ηταν και ο Θείος Λευτέρης, ο αγαπημένος ξάδερφος της μαμάς. 
 Από μικρά ήταν μαζί στο σχολείο, στο παιχνίδι και στα χωράφια.
 Μαζί μοιράστηκαν  τα  όνειρα, τις απογοητεύσεις τις αμφισβητήσεις και τους προβληματισμούς της εφηβείας.
  Αργότερα  σπούδασαν σε διαφορετικές σχολές στο Πανεπιστήμιο.΄Ομως συναντιόντουσαν  αρκετές φορές. Κράτησαν τη συγγένεια και τη φιλία . 
 Σφιχταγκαλιάστηκαν όλοι με χαρά.
Ο θείος τα πήγαινε καλά και με τον πατέρα. Ταίριαζαν οι χαρακτήρες, ο τρόπος σκέψης  καθώς και τα ενδιαφέροντά τους. 
Όποτε έσμιγαν συζητούσαν για τα παιδιά τους, τις δουλειές, την πολιτική κατάσταση, άκουγαν μουσική  και τραγουδούσαν παρέα.
Τα παιδιά δεν τους είχαν ακούσει ποτέ να διαφωνούν.

Η γιαγιά και η μαμά ετοίμασαν μεζεδάκια για το ουζάκι και πρόσφεραν φρούτα στα παιδιά που δεν έφυγαν αλλά κάθισαν μαζί τους. ΄Ολο κάτι ωραίο και σημαντικό  άκουγαν πάντα από τα χείλη του Θείου .

Στο δρόμο ακούστηκε ένα χαρακτηριστικό περπάτημα . Ήταν ο Θωμάς, ένας τριαντάχρονος άντρας,  που όμως  είχε μείνει ακόμα παιδί στην ψυχή και το μυαλό. Κάτι είχε συμβεί  πάνω στη γέννα και  του άφησε πρόβλημα. Ήταν μόνος  στη ζωή  χωρίς συγγενείς. 
Καθώς περνούσαν τα χρόνια, οι κάτοικοι του χωριού τον συνήθισαν   και τον αποδέχθηκαν αφού τους  έκανε  και θελήματα. 
Οι άντρες τον έπαιρναν στις παρέες τους στα καφενεία, τον συμβούλευαν, του έδιναν χαρτζηλίκι και τον φρόντιζαν.

 Ξεχνιόντουσαν όμως μερικές φορές. Τον  έβαζαν να βγάζει λόγο, να μιμείται διάφορους χωριανούς και το 
παραξήλωναν με τα χοντρά αστεία και τα  γέλια. 
Ήταν κάτι σαν διασκεδαστής τους.
"Γεια σας "  είπε ο Θωμάς.
" Πού είσαι βρε Θωμά; Τι κάνεις; Έλα να σε κεράσουμε ένα ουζάκι."
Ο Θωμάς δεν αρνήθηκε. Ανέβηκε τα σκαλιά και τους καλησπέρισε.
" Έλα κάθισε εδώ  να πάρεις ένα μεζεδάκι."
Εκείνος  δεν ήπιε μα τσιμπολόγησε διστακτικά. Άκουγε τη συζήτηση και δεν μιλούσε πολύ. Χαμογελούσε όμως. Που και που  κουνούσε το κεφάλι καταφατικά και απαντούσε μονολεκτικά.
" Ωραία η νύχτα " είπε κάποια στιγμή." Το φεγγάρι είναι γεμάτο. "
Κοίταξαν όλοι ψηλά. Είχε πανσέληνο  και ο ουρανός το γιόρταζε με πορτοκαλιά και ασημιά χρώματα.
 Το βραδάκι κύλησε ήσυχα.
Τα παιδιά παρά τη μικρή ηλικία τους  ήταν σοβαρά και αυστηρά κάποιες φορές.  Δεν επέτρεπαν τους χλευασμούς και τις ταπεινώσεις προς  τους συνανθρώπους.
 Ο διάλογος με τους γονείς, η συμπεριφορά και το παράδειγμα όλης της οικογένειας, οι διδαχές του σχολείου, η μελέτη των βιβλίων και η επαφή με τον κόσμο, έπιαναν σιγά σιγά ρίζες στην ψυχή  και το νου τους.
Είχαν εμπεδώσει  πως οι άνθρωποι είναι μοναδικοί, ξεχωριστοί πως κανείς δεν μοιάζει με τον άλλον πως κάθε ένας έχει τις χάρες και τις αδυναμίες του και ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν αξία και δικαίωμα στο σεβασμό και τη ζωή.

Ο Θωμάς συνεννοήθηκε καλά με τα παιδιά και ανοίχτηκε κάπως στη κουβέντα. Κοίταζε με μάτια  αθώα και γλυκά και συμφωνούσε σε όλα.
Τραγούδησε κιόλας  μαζί τους.


Δεν είναι μονάχα τ’ αηδόνια

Δεν είναι μονάχα τ’ αηδόνια
που κάνουν ναό το κλαρί
που κάνουν απέραντη γλύκα
κι εσένα διαβάτρα στιγμή.

Στην πλάση είναι κι άλλα πουλάκια
γλυκόλαλα, πόσο απαλά
σαν μάτι γιομάτο συμπόνια
που μόλις μας βλέπει περνά.

Στην πλάση είναι κι άλλα πουλάκια
τραγούδια, μα πόσο δειλά
σαν πάθους φωνή ν’ ανεβαίνει
στα χείλη χωρίς να μιλά.


 Ποίηση: Κωστής Παλαμάς
Μουσική: Μίκης θεοδωράκης
video Sterren7logos

Ο Θωμάς δεν ήξερε το τραγούδι. Ακολουθούσε όμως τις καταλήξεις των στίχων με φθόγγους που έβγαιναν με δύναμη, θέληση και χαρά από το στόμα του. Συμμετείχε στην παρεούλα.

" Πάλι χωρίς ειδήσεις στην Κρατική." Είπε ο θείος Λευτέρης.
 Κάτι πρέπει να  γίνει  και μάλιστα σύντομα.
Αυτή η σιωπή ... "

Μετά από κάμποση ώρα ο Θωμάς σηκώθηκε να φύγει.
Η γιαγιά τον ξεπροβόδισε. Τον φίλεψε και του είπε να μη διστάσει να ΄ρθει στο σπίτι αν έχει κάποια ανάγκη και να προσέχει πάντα  τη νύχτα.
" Γεια σας και φχαριστώ" είπε εκείνος και χάθηκε στη στροφή του δρόμου.
 Μαζί του χάθηκε και το χαμόγελο  της  παρέας.
Mικροί μεγάλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και έμειναν για λίγο σκεπτικοί .
" Όλες οι εθελοντικές πρωτοβουλίες φέρουν  πάντα
αποτελέσματα ενώ οι υπεύθυνοι  της Πολιτείας δεν έχουν τη βούληση, αδυνατούν να διεκδικήσουν, να σχεδιάσουν,να οργανωθούν, να προωθήσουν και να υλοποιήσουν  έστω τα θέματα κοινωνικής προστασίας   Με ποιο δικαίωμα δεν έχουν τη βούληση;  Δεν κυβερνούν το σπίτι τους!
Μας βομβαρδίζουν με ακατάσχετη και ανούσια  ρητορία, με υποσχέσεις και παροχολογίες, υποτιμούν τη νοημοσύνη μας  και μας θεωρούν μάζα.
Θέλουν ο λαός να χορεύει στο σκοπό τους...
Επιτρέπεται ένα παιδί με ειδικές ανάγκες να έχει αφεθεί στη μοίρα του;
 Αλλά δεν είναι μόνο ο Θωμάς. Δυστυχώς πληθαίνουν  γύρω μας οι "μόνοι  και οι ξεχασμένοι " είπε ο θείος.
" Τις περισσότερες φορές  ορισμένα θέματα μπορούν να επιλυθούν  ακόμη και με την κοινή λογική.
Φαίνεται, πως ούτε και αυτήν την έχουν." συμπλήρωσε ο πατέρας.

 Ο θείος Λευτέρης προτιμούσε να μη  λέει πολλά. 
Του άρεσαν τα απλά και σταράτα λόγια. Πολλές φορές, όταν δεν ήθελε άλλο να μιλήσει, εκφραζόταν  με την ποίηση και τη μουσική. Με μια κίνηση έπιασε   το μπουζούκι του. Τα παιδιά  κατάλαβαν και πήραν θέση κοντά του.
 Κούρδισε τα τέλια και άρχισε.


video" jimmakos61
 Μουσική - Στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης
 Ερμηνεία: Θανάσης Μωραϊτης



ΑΡΚΟΥΔΑ



Μιαν αλυσίδα μου δένουν γύρω στο λαιμό

 είμαι αρκούδα χορεύω γύφτικο χορό.

Μέσα στα γήπεδα με γυμνάζουνε τ' άγρια πλήθη να 

χαιρετώ

 με μαϊμούδες μαζί με βάζουνε τ' άγρια πλήθη να 

προσκυνώ.

Μες στο κελί μου αγγέλοι μπαίνουν σιωπηλοί

 ήρθε το τέλος δεν ήρθε ακόμα η αρχή

Μέσα στα γήπεδα με γυμνάζουνε τ' άγρια πλήθη να

χαιρετώ

 με μαϊμούδες μαζί με βάζουνε τ' άγρια πλήθη να 

προσκυνώ.


Το τραγούδι τους άρεσε πολύ.
Κάτω από την  πανσέληνο,  που φώτιζε  απλόχερα τη νύχτα, το  είπαν  όλοι μαζί και δεύτερη φορά ...





Ερνηνεία  Σωτηρία Λεονάρδου



video

artanis2alatariel

Στην υγειά μας (30/4/2007)






Δεν υπάρχουν σχόλια: