Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

Πάσχα της Αγάπης...



   


 Εσπερινός της αγάπης



Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.

Σταθμός Πελοποννήσου

κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι
μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα.
Είμαστε γέροι πια κι οι δυο 
κι εγώ αφού γράφω ποιήματα 
πιο γέρος. 
Αλλά πού πήγανε τόσοι δικοί μας; 
Μέσα σε μια βδομάδα 
δεν απόμεινε κανείς. 
Ήταν Μεγάλη βέβαια 
γεμάτη πάθη, προδοσίες, σταυρώσεις- 
θέλουν πολύ για να υποκύψουν οι κοινοί θνητοί; 
Έτσι ακριβώς, από τα Βάγια μέχρι σήμερα 
θα ‘πρεπε κάπως να ‘χαμε κι εμείς χωρέσει. 
Όμως το Πάσχα τέλειωσε, μητέρα. 
Κι εμείς τι θ’ απογίνουμε 
σ’ ένα παγκάκι 
αθάνατοι 
καθώς νυχτώνει; 



Γιάννης Βαρβέρης

από την ποιητική συλλογή «Ο άνθρωπος μόνος» (εκδ. Κέδρος, 2009



                                        a  street child                                  




Ο Θεός είναι παντού. Και στον ουρανό. Τις νύχτες, ότα

καμιά φορά τον χρειάζομαι, ανοίγω τα σύννεφα σαν ακορντεόν και τον βλέπω. Συζητάμε για λίγο, σε θερμό κλίμα. Εχει ασημί γένια και παιδικό χαμόγελο. Κάνει με το ξυλαράκι του κάτι γραντζουνιές που μοιάζουνε με αστέρια. Βάζω ένα στην τσέπη μου, υπάρχουν πολλά. Να προσέχεις, μου λέει. Με βάζει να το υποσχεθώ.



Βρέχει, αλλά εγώ δεν βρέχομαι. Είναι κι αυτό ένα θαύμα. Απ' τα ακαταχώριστα. Τα ιδιωτικά.


Σταύρος Σταυρόπουλος ( Ανθρώπων Πάσχα )









'Ορθρου ξεκίνημα

«'Ορθρος βαθύς, Μαγδαληνή, Μαρία, Σαλώμη
φέρτε τα μύρα να γιορτάσουν πάλ’ οι δρόμοι.
Ρήμαξαν όλα, και καρδιά και νους και πόθοι 
ένας δεν είναι – πλήθος είναι που εσταυρώθη. 

Μας παίδεψαν, Μαγδαληνή, Μαρία, Σαλώμη
σχήματα κι άπονοι αριθμοί κι άδικοι νόμοι.
Φωτιά την πότισαν τη γη κ’ αίμα του ανθρώπου,
σταυροί και μνήματα η σοδειά του κάθε τόπου. 

Πάμε, λοιπόν, Μαγδαληνή, Μαρία, Σαλώμη,
φέρτε τα μύρα, φέρτε την αγάπη! – ακόμη 
μένει μια πίστη που βαθιά μας δε δουλώθη. 
'Ενας δεν είναι – πλήθος είναι που εσταυρώθη.

ΒΑΪΟΥ Χ.





      

Δεν υπάρχουν σχόλια: