Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Ψέματα κι αλήθεια σαν τα παραμύθια





Το χαμόγελο της Τζοκόντας " Όταν έρχονται τα σύννεφα"
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ
video:The Lilac1110


Picture from Flickr

Έπιασε βροχή. Σιγανή στην αρχή κι έπειτα δυνατή μπόρα. 
Ο αέρας παίζοντας μαζί της, έστειλε τις σταγόνες της στο τζάμι. Εκείνο ξαφνικά κρύωσε, μα δεν θύμωσε. Περίμενε αρκετό καιρό τον καλό του φίλο.
Δέχονταν σιωπηλό και ακίνητο το νεράκι που άπειρες φορές χτυπούσε στο γυάλινο πρόσωπό του.
  Όταν εκείνο έπεφτε σιγανά, το καλημέριζε με φιλιά από σταγόνες.΄Οταν δυνάμωνε, το΄παιρνε στην νοτερή αγκαλιά του και τακ, τακ,τακ έσταζε πάνω του και του΄πιανε την κουβέντα.

 Η βροχή δυνάμωσε και το φωτεινό παραλληλόγραμμο γέμισε νερένιες γραμμές κάθετες και τρεμουλιαστές.  Άχρωμες κορδέλες τότε το τύλιξαν παίζοντας μαζί του ένα διάφανο παιχνίδι.
Κι όλο κάτι λένε μεταξύ τους. Ποιος ξέρει!
Ίσως μοιράζονται λόγια αγάπης! 
Ίσως  παρακαλούν να κρατήσει λίγο ακόμη η βροχή για να μην αποχωριστούν. 
Να δουν αγκαλιασμένοι τα γκελ της βροχής στα κάγκελα της βεράντας, τα λουλούδια να ποτίζονται, τα δέντρα με τις φυλλωσιές τους να υποτάσσονται στον αέρα,  το λιγοστό χώμα τους να πίνει αχόρταγα το νερό, τους δρόμους  να ξεπλένονται, τα σύννεφα να κυνηγιούνται, να σμίγουν και να ντύνουν στα γκρίζα τον ουρανό, τα πουλιά να χαμοπετούν,  τα ρούχα στα σύρματα να χορεύουν, να νοτίζονται και να περιμένουν ανυπόμονα τις νοικοκυρές να τα μαζέψουν.
Ίσως κουβεντιάζουν για τους περαστικούς που βαδίζουν βιαστικά και για τα πεζοδρόμια που μοιάζουν με πίνακα ζωγραφικής από τις πολύχρωμες ομπρέλες.
Μπορεί να ακούν τον αέρα που σφυρίζει και να φοβούνται...
Ίσως τρέμουν τους κεραυνούς που πέφτουν και  τα μπουμπουνητά που σμίγουν με τις σειρήνες της πυροσβεστικής, τις κόρνες από το μποτιλιάρισμα στους δρόμους και τα λάστιχα των αυτοκινήτων που πετούν τα νερά.
Μπορεί να ανησυχούν για τα παιδιά του σπιτιού. Μη βραχούν και αρρωστήσουν.
Ίσως αναρωτιούνται αν θα πλημμυρίσουν οι δρόμοι και τα σπίτια, αν θα κοπεί το ρεύμα. Αν κάποιοι θα είναι μόνοι αυτό το βράδυ. 
Ίσως λυπούνται γιατί οι ώρες περνούν γρήγορα και θα χωρίσουν...

 Η νύχτα ήρθε μόνη της. Κλείδωσε μέσα τα αστέρια της.
 Όλα έξω σκοτεινά.
Κάποιοι θα ξενυχτίσουν απόψε αδειάζοντας το νερό από τα σπίτια τους. 
Κάποιοι θα τοποθετήσουν λεκάνες και κουβάδες γιατί η στέγη θα στάζει.
 Τα παιδιά στα φανάρια θα μαζευτούν στις καρότσες .
Κι εκείνα τα χαρτοκούτια στις γωνιές των δρόμων θα διαλυθούν...
Και κείνες οι κουβέρτες στα παγκάκια θα βραχούν...
 Κι εκείνοι οι τσίγκοι θα φύγουν απ΄τον αέρα.
Και θα ενωθούν τα δάκρυα με τη βροχή...
Κι ο αέρας θα σηκώσει τα κορμιά σαν τα φύλλα και θα τα πάει αλλού.
 Πού θα βρουν άραγε απάγκιο αυτά τα πουλάκια του δρόμου;

Το τζάμι έτριξε λυπημένο! Το νεράκι δάκρυσε!
Ας έμεναν τουλάχιστον μαζί  για ένα βράδυ!

-Το πρωί θα φύγω είπε το νερό. Αν μείνω κι άλλο, κάποιοι θα υποφέρουν!
- Θα ξανάρθεις;
- Αν δεν έρθω εγώ, θα σου στείλω τις σταγόνες μου που δεν κάνουν κακό.

Το πρωί ο αέρας φύσηξε για λίγο δυνατά. Η βροχή σταμάτησε και το νερό στο τζάμι στέγνωσε.
Το παράθυρο άνοιξε τα φωτεινά του μάτια.
Ο ουρανός καταγάλανος. Ένα στεφάνι χαιρετούσε από ψηλά.
Ήταν οι τελευταίες σταγόνες που ξέμειναν για να του φωνάξουν "αντίο" .

" Ελάτε παιδιά . Βγήκε το ουράνιο τόξο!" φώναξε η μητέρα.
Τα παιδιά έτρεξαν κοντά στο παράθυρο.
Η μέρα είχε έρθει με το καβαλέτο και την παλέτα της.
 Καλημέρα! φώναξαν με μια φωνή τα επτά χρώματα!



from peace rainbow




"ουράνιο τόξο "  Παιδική χορωδία Σπύρου Λάμπρου 





video  Μαρία Σκουλάξενου


Photo:
tadeefi.wodpress.com 

Δεν υπάρχουν σχόλια: