Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

Γιατί πάλι;













Στίχοι   Νίκος Γκάτσος
Μουσική  Γ.Χατζηνάσιος
Ερμηνεία  Νανά Μούσχουρη
ταινία  katerinadestapa


Περπατώντας στην πόλη, μύρισε καπνό.
Η καρδιά του σφίχτηκε. Γιατί πάλι;
Χθες βράδυ κάηκε ξανά η Αθήνα.
Είχαμε και θύματα... Μα θα πέσει βροχή και θα ξεχαστούν όλα όπως κάθε φορά. 
Θα΄ναι όλα καθαρά μέχρι την επόμενη διαμαρτυρία που θα  μαυρίσουν ξανά οι δρόμοι, τα κτήρια, οι πλατείες και θα δηλητηριαστούν ο αέρας, οι πνεύμονες και οι καρδιές.
Το" παιχνίδι " διεκόπη προς το παρόν. Οι συνδικαλιστές θα συνεδριάσουν, οι πολιτικοί θα αφορίσουν  ο ένας τον άλλον, η αστυνομία δεν θα΄χει τελειώσει ακόμη με τις ανακρίσεις, ο κόσμος θα θρηνεί, θα δυστυχεί, θα πεινάει, θα πονάει και θα κουνάει το κεφάλι απογοητευμένος που τρώμε πάλι τις σάρκες μας.
Τα παιδιά θα τα" μαλώσουν" και θα τους συστήσουν να  μαζέψουν τα "παιχνίδια" τους. Θα γίνει ανακωχή ως  την επόμενη φορά που θα παίξουν ξανά τους κλέφτες και τους αστυνόμους.
 Εμείς οι" υπεύθυνοι" πολίτες θα συζητήσουμε, θα φιλοσοφήσουμε, θα πολιτικολογήσουμε, θα οργιστούμε, και θα κάνουμε ψυχογραφήματα για τα κίνητρα των βίαιων "παικτών." Κατόπιν θα αναρωτηθούμε γιατί πήραν έκταση οι καταστροφές, θα επιρρίψουμε ευθύνες, θα σταυρώσουμε θα αναθεματίσουμε θα υπερθεματίσουμε και θα  σιωπήσουμε.Ύστερα θα μας εκφοβίσουν, θα φοβηθούμε και  θα κρυφτούμε. Στη συνέχεια  θα αναλύσουμε, θα συνθέσουμε, θα αναμασήσουμε, θα ξεχάσουμε και θα ξεχαστούμε και φτου κι απ΄ την αρχή.
Η Πατρίδα μας θα γελοιοποιηθεί για μια ακόμη φορά και οι ξένοι θα μας χλευάσουν που ενώ παινεύουμε την χώρα μας, την καίμε  κι από πάνω. 
Ο κόσμος εν τω μεταξύ  θα συνεχίσει να οδύρεται για την λεηλατημένη περιουσία του, θα πληρώνει για τα λάθη των άλλων, θα διεκδικεί το δικαίωμα στην εργασία, θα αγανακτεί για την χαμένη εθνική κυριαρχία, θα πετροβολάει, θα ξανακαίει, και θα καίγεται και ο ίδιος στις φωτιές που" ξένα ή παράξενα κέντρα"   λέγεται ότι μας βάζουν.
Θα αναζητήσει την αλήθεια και το δίκιο και θα εισπρά-
ξει το ψέμα με περιτύλιγμα  υποσχέσεων.
Η παραπληροφόρηση καλά θα κρατεί και όλα θα κρύβονται με τάξη κάτω από το χαλί.
Κάποιοι θα μυηθούν σε επικίνδυνα "παιχνίδια" και δεν θα έχουν αντιστάσεις.  Θα ανήκουν κάπου, έτσι,  γιατί δεν χώρεσαν πουθενά. Γιατί να σκέπτονται οι ίδιοι; Σκέπτονται και αποφασίζουν άλλοι γι΄αυτούς. 
Γιατί να χρησιμοποιούν το λόγο και τα επιχειρήματα στις μικρές τους κοινωνίες; Είναι ταγμένοι . Θα φέρονται "δυναμικά".  Έτσι θα αποκτήσουν και γερά μπράτσα! Θα φτάσουν μια μέρα ψηλά!
Οι νέοι θα διαμαρτυρηθούν ότι αδικούνται, ότι δεν υπάρχουν ίσες ευκαιρίες. Δεν υπάρχουν καν ευκαιρίες. Το ίδιο τους το κράτος τους έθεσε στο περιθώριο.
"Φταίτε κι εσείς" θα φωνάξουν στους γονείς τους.
" Εσείς  περάσατε καλά. Τώρα θα πληρώσετε ακριβά για όσα λάβατε  και  θα την πληρώσουμε κι εμείς. Ποια εξουσία ελέγχατε τόσα χρόνια; Ποιο μέλλον μας κληροδοτήσατε;"
Θα απαξιώσουν τους πολιτικούς γιατί θεωρούν ότι είναι οι πρώτοι διδάξαντες όλης αυτής της αισχύνης.
Θα απαξιώσουν και την πολιτική με επικίνδυνες συνέπειες για τη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία.
Θα εναντιωθούν  στους δασκάλους τους.
Θα διχαστούν και μεταξύ τους.
Θα αρνηθούν.

 "Τα παιδιά μας !" Φώναξε φοβισμένα." Όχι αυτή η κατάντια στα παιδιά μας! "

  Περπατά βιαστικά γιατί  ψιχαλίζει. Απόψε θέλει να φτάσει γρήγορα στο σπίτι. Να πάρει τα παιδιά του στα χέρια του και να τα σφίξει στην αγκαλιά του.  
"Τα παιδιά μας," συλλογίζεται," δεν αξίζουν την αδιαφορία μας, την κριτική μας, τα κηρύγματά μας, τη χειραγώγηση και την προπαγάνδα!
Δικαιούνται ένα καλύτερο αύριο. Να κατακτήσουν κορυφές, να αποκτήσουν εκείνα που επιθυμούν και αυτό που επιβάλλει η σύγχρονη, απαιτητική και δύσκολη εποχή μας.Έχουν ανάγκη από αγάπη, προστασία, ενθάρρυνση, στήριξη και συμπαράσταση.Χρειάζονται
καλή παιδεία...
Τα παιδιά μας, αξίζουν! 
Είναι δικά μας τα παιδιά που διεκδικούν στους δρόμους 
με αξιοπρέπεια, και αγωνίζονται για τα πιστεύω και τα όνειρά τους.
Είναι δικά μας τα παιδιά που κοσμούν τα Πανεπιστήμια του κόσμου όλου.
Είναι δικά μας όλα εκείνα που βάζουν σε κίνηση τις μηχανές των εργοστασίων του κόσμου.
Είναι δικά μας και όλα εκείνα που προτίμησαν να μην εγκαταλείψουν την Πατρίδα  και να το παλέψουν εδώ.
Eίναι δικά μας τα παιδιά που δεν είχαν δυνατότητες να σπουδάσουν.
Είναι δικά μας παιδιά, τα άνεργα, τα απογοητευμένα, τα αγανακτισμένα, τα περιθωριοποιημένα...

Ήταν οι δικοί μας γονείς και παππούδες μετανάστες  με τα τίμια και εργατικά χέρια, τις καμπουριασμένες από την κούραση πλάτες που έχτισαν τον " δοξασμένο "  και "πολιτισμένο" νέο κόσμο .

Δεν μπορεί να έχει χαθεί η ελπίδα.
Ο μεγάλος μας ποιητής  έβαλε θεμέλια προσκυνώντας  αυτόν τον τόπο με το " Αξιον Εστί "!
 Ο μεγάλος μας μουσικοσυνθέτης, μας έβαλε στα χείλη τη μελωδία του αγώνα και των αξιών!
Με τα ανοιχτά του χέρια μοίρασε το μεγαλείο του λαού μας στα πέρατα της γης!
Ας ανοίξουμε τα μάτια μας να δούμε τι Πατρίδα έχουμε!




Ας μη δικαιωθούμε όλοι όσοι νομίζουμε ότι η χώρα μας τρώει τα παιδιά της, τα διώχνει και κατέρρευσε  ηθικά ή έγινε ένα τρελοκομείο.

Ζούμε στην πιο όμορφη χώρα. Δεν μας αξίζει να την καταστρέψουμε μόνοι μας!
Εμείς, που οι ξένοι με ευκολία μας κατηγορούν, αγαπούμε την εργασία, τη ζωή, την ομορφιά, τη χαρά. Έχουμε ζεστές καρδιές  και ανοιχτές τις πόρτες  μας στους ανθρώπους. 
 Τι να άλλαξε άραγε  τόσο πολύ από τότε που όλοι   ενωμένοι φωνάζαμε  ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ; "

 Βρέχει.

 Μακάρι να πέσει μια δυνατή βροχή , μια μαγική ορμητική βροχή να φύγει  όλη η σκόνη που κατακάθησε...






                                                  Στίχοι  Νίκος  Γκάτσος
                                                  Μουσική  Γ.Χατζηνάσιος
                                               Ερμηνεία  Νανά  Μούσχουρη

Δεν υπάρχουν σχόλια: