Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

Χαίρε Θάλασσά μου




Μουσική :  Σταμάτης Σπανουδάκης
Χορωδία  : Σπύρου Λάμπρου
Φωτογραφία  :  Γιάννης Β.Κωβαίος - Δήμητρα Γενετζάκη
ταινία  του  Σταμάτη  Σπανουδάκη




Ακουμπισμένος στην κουπαστή ενός αληθινού καραβιού, του πλοίου της γραμμής, επιστρέφει στην πρωτεύουσα όπως κάνει χρόνια τώρα αφότου τελείωσε τις σπουδές του και βρήκε εκεί εργασία.
Χαιρετά με το βλέμμα του το νησί και παραδίνεται στον ήχο και τη μυρωδιά της θάλασσας, το φθινοπωρινό αγέρι, το χρώμα του ουρανού  και αφήνεται στις αναμνήσεις των παιδικών του χρόνων. Συγκινείται κάθε φορά που αποχωρίζεται τον τόπο του.
Εκεί γεννήθηκε, μεγάλωσε και έμαθε τα πρώτα του γράμ-
ματα. 
 Εκεί απέκτησε και τη μεγάλη αγάπη του για τα καράβια.
 Αυτή η λατρεία ξεκινάει από παλιά.
Το νησί του, ήταν γεμάτο από αυτά. Αραγμένα στην αμμουδιά, ήταν ο τόπος συνάντησης των παιδιών  και η κρυψώνα τους στα παιχνίδια. Όταν έλυναν τις βάρκες  να φύγουν για ψάρεμα, ο πατέρας του τον έπαιρνε αρκετές φορές κοντά του για "να μαθαίνει απ΄όλα  και να σκληραγωγηθεί. " Η χαρά του ήταν απερίγραπτη όταν τα ψάρια ήταν πολλά και θα είχαν να φάνε αλλά και να πουλήσουν.
Έμαθε τις ψαρόβαρκες, τα γρι γρι, τα καϊκια, τις σκούνες και τις ρότες τους. Αντίκρισε τη θάλασσα ήρεμη αλλά και θυμωμένη, να αστράφτει από τον ήλιο και να ασημίζει όταν τη φώτιζε το φεγγάρι.
Στα καρνάγια θαύμαζε τους  τεχνίτες που κατασκεύαζαν τα σκαριά, τα γερά τους μπράτσα, το ιδιαίτερο λεξιλόγιό τους, την ικανοποίησή τους όταν η εργασία έφερνε καλό αποτέλεσμα.
Έμαθε τη μυρωδιά της  μπογιάς, της σανίδας, της σκου-
ριάς...
Στο σπίτι ο πατέρας του, του έφτιαχνε καραβάκια από χαρτί και του διηγείτο  παράξενες ναυτικές ιστορίες. Συχνά τον συμβούλευε και του τραγουδούσε .
Σιγά σιγά  άρχισε  να  κατασκευάζει  κι αυτός τα δικά του χάρτινα καράβια, κάποιες φορές από ασημόχαρτο κι άλλες από εκείνο που τύλιγαν τα ψάρια.
Άλλα ήταν μικρά και κομψά και άλλα πιο μεγάλα. Τους έβαζε πανιά, στερέωνε ξύλα για κουπιά και ένα κάθετο για κατάρτι, δυο σπίρτα για σταυρό και στην κορυφή την ελληνική σημαία.Ύστερα τους έδινε ονόματα. Στα μεγάλα έδενε και σπάγκο για να τα τραβάει. Τα έσπρωχνε πέρα δώθε στο τραπέζι, το κρεβάτι, το πάτωμα και τη λεκάνη με το νερό."Μ' ένα καράβι μπορείς να πας όπου θελήσεις " έλεγε από μέσα του.
Στα σχολικά του χρόνια,  άκουσε για πρώτη φορά για ένα καράβι που ήταν αταξίδευτο .Θυμάται πως τραντάζονταν όλη η τάξη από τις φωνές αγοριών και κοριτσιών για το ποιος θα φαγωθεί οε,οε.
Στο Κατηχητικό  έμαθε από τον παπά για ένα καραβάκι που όλοι το ρωτούσαν " που πας καραβάκι με τέτοιο καιρό; " Μα εκείνο δεν απαντούσε. Μόνο  πάλευε με τα κύματα και τους ανέμους. Πόση ανακούφιση ένιωθε όταν ο Χριστός και η Παναγιά από το ξωκλήσι  του βράχου , έπιαναν το τιμόνι και το έσωζαν από τη φουρτούνα!
Αργότερα,  στην Τετάρτη Δημοτικού, ήρθε ο δάσκαλος με το βιολί. Τους έμαθε το θαλασσάκι , το τρεχαντηράκι  και το τραγούδι της βαρκούλας που αρμένιζε και κυλούσε με χάρη γοργά και απαλά καθώς έσκιζε τα κύματα.
'Ενα μεσημέρι στο μάθημα της Μουσικής, θες ο ήχος του βιολιού και η γαλήνη που σκορπούσε η μελωδία, θες ο ήλιος που έκαιγε καλοκαιριάτικα, ένιωσε τα βλέφαρά του να βαραίνουν, τα μάτια του να σφραγίζουν και το κεφάλι του να γέρνει στο θρανίο.
Τότε απ΄τ΄ ανοιχτό παράθυρο άρχισε να μπαίνει νερό και δεκάδες πολύχρωμα καραβάκια ξεπήδησαν. Σε λίγο η αίθουσα έγινε μια απέραντη θάλασσα. Τα παιδιά διάλεγαν από ένα καράβι έβαζαν τα χέρια τους για κουπιά και ταξίδευαν τραγουδώντας. Ήταν και ένα καράβι χωρίς κουπιά και ναύτη. Παράξενο του φάνηκε! Που να πηγαίνει έτσι έρημο και μοναχό...
Από τις δυνατές φωνές άνοιξε τα μάτια του. Ήταν ιδρωμένος, με μάγουλα κατακόκκινα και ένα βάρος στο κεφάλι. Γύρισε και είδε το δάσκαλό του να τον χαϊδεύει στα μαλλιά και να του χαμογελά. Ήξερε ότι "ταξίδευε" πάλι ο μαθητής του!
Από τότε τα καράβια έγιναν οι αχώριστοι φίλοι του, τον συνόδευαν σ΄όλα τα μαθήματα του σχολείου, και έγιναν οδηγοί στις γνώσεις του.
Πόσο πλούτισε το λεξιλόγιό του μαθαίνοντας ναυτικές ιστορίες , ποιήματα, και τραγούδια!
Πόσες δεκάδες, εκατοντάδες και χιλιάδες από αυτά μέτρησε στα Μαθηματικά!
Πόσες προσευχές και εικονίτσες με το Χριστό  στο  τιμόνι  είχε δει στα Θρησκευτικά!
Στην Ιστορία, εκεί ήταν που συνάντησε τα πιο πολλά.
Καράβια που κατασκευάζονταν να φυλάνε τις ακτές των πόλεων, εκείνα που έφευγαν για να αποικήσουν, να κάνουν εμπόριο, να ταξιδέψουν ως την Τροία να φέρουν πίσω την όμορφη Ελένη, να φτάσουν  μέχρι την Κολχίδα για να πάρουν πίσω το χρυσόμαλλο  δέρας, εκείνα που γύριζαν με τους συντρόφους του Οδυσσέα, όσα πήραν μέρος σε ναυμαχίες, όσα έδωσαν μάχη με πειρατές, εκείνα που έγιναν τείχη για να σώσουν την πόλη και άλλα που πυρπόλησαν και βομβάρδισαν τον εχθρό.
Αλλά και στη Γεωγραφία τα μαγικά του καράβια τον ταξίδευαν από θάλασσα σε πέλαγο, από πέλαγο σε ωκεανό, από κόλπο σε ακρωτήρι και από νησί σε νησί.
Στο Γυμνάσιο και το Λύκειο με τα καράβια της μάθησης ταξίδεψε στις θάλασσες του Λόγου, των Ιδεών και των ιδανικών. Στα καράβια του είχε πλέον φορτώσει θησαυρούς γνώσεων.  
" O καθείς και τα όπλα του "είχε διαβάσει στο μεγάλο  ποιητή.
" Ο καθείς και τα έργα του" διάβασε στους ψαλμούς.
" Η ζωή είναι σαν τη θάλασσα. Θέλει γερό σκαρί και καλό
καπετάνιο" του΄χε πει ο πατέρας του.
 Έτσι ρίχτηκε με τα μούτρα στη μελέτη και έβαλε στόχο να σπουδάσει.
Να γίνει μια μέρα καπετάνιος της ζωής του.
Και το πέτυχε!
Το σφύριγμα του καραβιού τον έβγαλε από τις σκέψεις του.Το καράβι έπιανε λιμάνι.
 Έκανε μια ευχή.
Ας γινόταν να είναι τα πράγματα ήρεμα στην Αθήνα...



             Στίχοι : Ζαχαρίας Παπαντωνίου   
      Μουσική: Aφροδίτη Μάνου      Ερμηνεία : Αφροδίτη Μάνου
ταινία του usclalexis

Δεν υπάρχουν σχόλια: