Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013

Η απόφαση




Στίχοι Κώστας Μουρσελάς
Μουσική  :  Βασίλης  Δημητρίου
Χορωδία Τυπάλδου

Ω τι κόσμος μπαμπά



Σε τι κόσμο, μπαμπά, μ' έχεις φέρει να ζήσω,
δε μου κάνει, μαμά, επιστρέφεται πίσω,
σε τι κόσμο, μπαμπά, μ' έχεις φέρει να ζήσω, 
με στενεύουν λουριά, πώς να τον συνηθίσω. 

Τόσος κόπος γιατί, τόσο αίμα και δάκρυ
να μπορούσα με κάτι να τον κάνω καπνό, 
όλα τέλειωσαν πια, όλα πήγαν χαμένα, 
ένα μένει σ' εμένα, να του βάλω φωτιά. 

Ντάρι ντάρι ντάρι....... 

Ω! τι κόσμος μπαμπά, ποιοι τον σκάρτεψαν τόσο 
να 'ναι όλα στραβά, τον πουλώ όσο-όσο, 
κάνε κάτι μπαμπά, δεν αντέχω, θα φύγω, 
είναι κρίμα μαμά, άλλαξέ τον και λίγο. 

Τόσος κόπος γιατί, τόσο αίμα και δάκρυ 
να μπορούσα με κάτι να τον κάνω καπνό, 
όλα τέλειωσαν πια, όλα πήγαν χαμένα, 
ένα μένει σ' εμένα, να του βάλω φωτιά. 

Ντάρι ντάρι ντάρι....... 

                                            πίνακας    Vickie wade

   Αγκάλιασε τα παιδιά του. Τους χάιδεψε τα μαλλιά  και τα φίλησε.

 Ο μεγάλος του γιος ήταν δώδεκα ετών και η κόρη του έντεκα.
 Και τα δυο τους του ανταπέδωσαν το χαιρετισμό με φιλιά και χαμόγελα.
Από μικρά όταν άκουγαν να γυρίζει το κλειδί στην πόρτα πετάγονταν σαν ελατήρια  κι έτρεχαν να τον προϋπαντήσουν. Έτσι έκαναν και σήμερα αφού είχαν να τον δουν από τότε που έφυγε για το νησί να επισκεφτεί τον παππού και τη γιαγιά τους.
Μετά το φαγητό, άρχισαν οι διηγήσεις με τα νέα του νησιού. Κατόπιν ακολούθησαν τα νέα από το σχολείο που είχε ανοίξει πριν λίγες μέρες.΄Υστερα τα παιδιά  πήγαν για διάβασμα και έμεινε μόνος με τη γυναίκα του  που με τη σειρά της, άρχισε  να του απαριθμεί τα δυσάρεστα γεγονότα στην πόλη, τα νέα από  τη δουλειά της και το σπίτι.
Ήταν ευτυχισμένο ζευγάρι.  Παντρεύτηκαν από έρωτα.  Ήταν και οι δυο ώριμοι, εργαζόμενοι και  όταν αποφάσισαν να  κάνουν παιδιά  ήταν προετοιμασμένοι για αυτή την αλλαγή στη ζωή τους.
Επιθυμούσαν πάρα πολύ να γίνουν γονείς. Ευτύχησαν και απέκτησαν  το γιο και την κόρη.
Αγαπούσαν τα παιδιά τους, τα φρόντιζαν και ενδιαφέρονταν για την πρόοδό τους στα μαθήματα.
Εκείνη αφιέρωνε  περισσότερο χρόνο με τα παιδιά όπως άλλωστε κάνουν οι περισσότερες μητέρες.
Εκείνος δεν διέθετε πολύ χρόνο για να ασχοληθεί μαζί τους εξ αιτίας της εργασίας του που ήταν απαιτητική.

Σήμερα,  έμοιαζε  προβληματισμένος . Να ήταν η  συγκίνησή του που άφησε  τους γονείς  και το νησί του,  η απουσία  από την οικογένειά του,  η καπνισμένη Αθήνα, η πληγωμένη από τα χθεσινοβραδινά γεγονότα,

ο θάνατος της μάνας και του αγέννητου μωρού, η Πατρίδα μας που τόσο έχει αλλάξει,  η ανησυχία για τα παιδιά του που μεγαλώνουν γρήγορα, το Φθινόπωρο που είχε ήδη φτάσει, η βροχή που  ακόμη έπεφτε;
Έγειρε στον καναπέ να ξεκουραστεί. Ένιωσε ασφάλεια που ήταν στο σπίτι του. Ένιωσε όπως τότε που ήταν μικρός στο πατρικό του σπίτι.
Η δουλειά του πατέρα του ήταν σκληρή. Όμως όταν είχε θαλασσοταραχή,  μπορούσε για μέρες  να μην πάει για ψάρεμα. Έτσι εκμεταλλευόταν κάθε ευκαιρία  για να βρίσκεται με τα παιδιά του. Καμάρωνε που ήταν πολύξερος και  μπορούσε να  ευχαριστεί  τα παιδιά του με τις γνώσεις που είχε αποκτήσει από τη ζωή, τις ιστορίες με τις περιπέτειες των θαλασσινών,  τις απαγγελίες, τα τραγούδια, τα μασκαρέματα, τα παιχνίδια,  τους περιπάτους αλλά και τις συμβουλές  για την συμπεριφορά και την αξία της εργασίας.
Για κάθε τι ο πατέρας του είχε και από μια ιστορία έτοιμη στο στόμα. Ήταν ικανός να πλάσει ιστορίες και για το πιο ασήμαντο βοτσαλάκι. Στα ολάνοιχτα μάτια των παιδιών του, φάνταζε σωστός βράχος κάθε φορά που εκείνα  στρώνονταν γύρω από τα πόδια του και ρουφούσαν τα λόγια  του που έσταζαν μέλι.
Δεν βαριόταν τα παιδιά του. Του άρεσε να μοιράζεται τις ώρες μαζί τους.  Γράμματα δεν ήξερε πάρα πολλά αλλά μάλλον τον είχε προικίσει η φύση και από ένστικτο ήξερε  πάντα το σωστό για τα παιδιά και τους μεγάλους. Ήταν από τους χαρισματικούς χαρακτήρες. Από εκείνους που δίνουν αξία σ΄όσα υπάρχουν γύρω τους.
Ήταν άνθρωπος που δεν του έλειπε το χαμόγελο, πάντα καλοπροαίρετος και  με θετική αύρα.
 Ήταν από τους πατέρες που μόλις ερχόταν γέμιζε όλο το σπίτι.  
Του άρεσε να αγκαλιάζει τα παιδιά του, να τα παίζει,  να τα χορεύει, να τα παινεύει, να τα ενθαρρύνει,  να τα πιάνει από το χέρια, να τα σηκώνει ψηλά, να τα παίρνει στην πλάτη και του ώμους του. 
 Εκείνα καμάρωναν που αυτός ο όμορφος άντρας με το γεροδεμένο και ηλιοψημένο σώμα  ήταν πατέρας τους. Νόμιζαν ότι έμοιαζε με δέντρο και ότι αυτά ήταν πουλιά που θα΄φτιαχναν τη φωλιά τους εκεί. Καμιά φορά νόμιζαν ότι το σώμα του ήταν σκάλα που σαν την ανέβαιναν θα άγγιζαν τον ουρανό!
Πόσο λάτρευαν τον πατέρα τους!  Πόσο καμάρωναν για εκείνον!  Πόση ανάγκη τον είχαν τα τρυφερά τους χέρια για οδηγό! 

Ακούμπησε τα  χέρια του στο μέτωπό του και πέρασε τα δάχτυλα μέσα στα μαλλιά του. Σηκώθηκε  από τον καναπέ και πήγε μέχρι το δωμάτιο των παιδιών του. Τα κοίταξε και χαμογέλασε!

"Από σήμερα θα είμαι κοντά σας πιο πολλές ώρες! Θα προσλάβω υπάλληλο στο γραφείο !
Θα μπορούμε να συζητάμε περισσότερο, να διαβάζουμε μαζί,  να πηγαίνουμε εκδρομές και  περιπάτους.
  Αυτό που θα ήθελα όμως περισσότερο είναι να περπατήσουμε όλοι μαζί στην Αθήνα!
Θα ήθελα να μάθουμε πιο πολλά για τους ανθρώπους...
Η πόλη μας κρύβει  αλλά και φανερώνει πολλά μυστικά της ζωής.
Εκεί έξω υπάρχουν  τα αληθινά και τα ψεύτικα,τα μεγάλα και τα μικρά, τα φωτεινά και τα σκοτεινά, οι χαρές,οι λύπες οι προσδοκίες, οι αγώνες, το μεγαλείο μα και η
παρακμή...

 Ήρθε ο καιρός να βγούμε όλοι μαζί να τα ανακαλύψουμε από κοντά..."


Κι ενώ τα πρόσωπα των παιδιών άστραψαν από χαρά, στης μαμάς τα μάτια γυάλισε  μια μικρή, πολύ μικρούλα θάλασσα καθώς κοίταζε τον άντρα της  που της χαμογελούσε...



                                              πίνακας  Kmberggren



πίνακας από   Fragments





Στίχοι - Μουσική  :  Γιώργος Χατζηπιερής
Ενορχήστρωση :    Μάριος Τακούσης
Ερμηνεία   :  Eλευθερία Αρβανιτάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια: