Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

'Ησουν ψάρι στη στεριά και θάλασσα σπαρμένη...






Καράβι των ποιητών!

Εσύ δεν ήσουν ένα συνηθισμένο πλεούμενο.
Ήσουν λόγος,ιδέα,ωραίοι θεοί, εκκλησία του Δήμου, νέμεσις, Δημοκρατία, ήλιος , καθαρός ουρανός,γαλάζιο και πράσινο νερό, απαλό αγέρι, μάρμαρο λευκό, τάφος βασιλικός, στέμμα χρυσό, νους υγιής και σώμα υγιές, κότινος της νίκης, " η ταν η επί τας", ασπίδα και κοφτερό σπαθί " Μολών λαβέ" και "...τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι...".
Ήσουν κορυφαία του Θεάτρου, σώμα του χορού, χέρι της τέχνης, άρπα, αυλός, τύμπανα της Μουσικής, μάνα του Αλέξανδρου, σάρισσα και γόρδιος δεσμός, ναός, ύμνος, μελίρρυτος ποταμός της σοφίας.
'Ησουν μια χούφτα τόπος, πόθος για λευτεριά, πολύχρονοι αγώνες, στρατηγοί και καπεταναίοι
φρεγάτες και πυρπολικά, ξεριζωμοί, διχασμοί, χαμένες πατρίδες, στιγμές πικρές, μαύρα ρούχα και
μοιρολόγια, Εσταυρωμένος, πονετική Παναγιά.
'Ησουν ΟΧΙ και Αντίσταση, ηρώο με κερί και λιβάνι, δάφνες και βασιλικό.

Καράβι των ποιητών!

Πόσοι από τους ταξιδευτές σου καθισμένοι στα περιγιάλια σου δεν ονειρεύτηκαν να ταξιδέψουν και πέρα από τον ορίζοντα για χάρη σου!
Πόσοι δεν λαχτάρησαν να μάθουν αν υπάρχει κι αλλού ομορφιά σαν και τη δική σου!
Τότε κινητοποίησαν νου και ψυχή και δημιούργησαν!
Διάλεξαν έλατο, πεύκο, αγριοκυπάρισσο και βελανιδιά και βάλθηκαν να φτιάξουν το σκαρί σου.
Χρόνια εργάστηκαν σπουδαίοι ναυπηγοί και ειδικοί τεχνίτες. Κι όταν σου ΄δωσαν πια μορφή
κάθισαν στην άμμο. Άνοιξαν πλατιές αγκαλιές, άστραψαν τα ζεστά τους χαμόγελα, ήπιαν γλυκό κρασί κι όλοι μαζί φώναξαν το όνομά σου...
Ύστερα σ' έριξαν στο νερό. Φούσκωσαν τα πανιά σου και ανοίχτηκες στα βαθιά,
Θάλασσα μπροστά σου, θάλασσες και τα μάτια όσων έμεναν πίσω.
Τράβηξαν γερό κουπί οι ναύτες σου! Ήπιαν θαλασσινό νερό, είδαν τον κεραυνό να σκίζει τον ουρανό, κύματα όμοια θεριά! Θαλασσοδαρμένο, έγερνες πότε από τη μια μεριά και πότε από την άλλη. Πολλές φορές έχανες και τη ρότα. Μα όλο και κάποιο παιδί σου θα ΄πιανε το τιμόνι την τελευταία στιγμή και θα γλίτωνες.
Εσύ δεν θα ναυαγούσες ποτέ σου. Ήσουν έτσι κατασκευασμένο που μπορούσες μόνο να διαλυθείς στα κομμάτια σου.
Ήταν στη μοίρα σου εσύ να μη βυθιστείς ποτέ!

'Οταν είχε γαλήνη, γλιστρούσες απαλά στο νερό. Ο καπετάνιος σφύριζε κι οι ναύτες είχαν μόνο γλυκές κουβέντες στα χείλη. Χαρές, γέλια, αστεία, πειράγματα, όνειρα αλλά και περισυλλογή.

Κάποτε έπιανες λιμάνι. Νέοι τόποι, ξένες λαλιές, παράξενοι θεοί.
Ξεφόρτωνες και φόρτωνες και στο γυρισμό μαζί με τις πρώτες ύλες κουβαλούσες ήχους, εικόνες και νέες γνώσεις.
Επέστρεφες και στο σπίτι γίνονταν γιορτή.
Καράβι των ποιητών, χιλιοτραγουδισμένο, πολυταξιδεμένο, καραβοτσακισμένο, καράβι καταδικό μας, μαντέψαμε τ' όνομά σου! ...Σε γνωρίζουμε!





Τὸ ναυτόπουλο

Τὰ νέφη ἀστράφτουν στὸ βουνό, 
βροντοῦν καὶ μπουμπουνίζουν, 
σκεπάσανε τὸν οὐρανό, 
τὸ κῦμα φοβερίζουν. 
Ὁ νέος ναύτης τραγουδεῖ, 
καὶ τὸ πανί του σιάζει: 
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί, 
τὸ νέφος δὲ μὲ σκιάζει!»

Ἀγέρας πέφτει στὰ πανιὰ 
τὰ σκίζει καὶ τ᾿ ἁρπάζει 
καὶ συνταράζει τὰ σκοινιὰ 
καὶ τὸ κατάρτι σπάζει. 
Ὁ νέος ναύτης τραγουδεῖ, 
παρὼν ὅπου προστάζουν: 
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί, 
ἄνεμοι δὲ μὲ σκιάζουν!»

Ἡ θάλασσα λυσσομανᾶ 
καὶ κυματεῖ κι ἀφρίζει 
τὸ πλοῖο του καταπονᾶ, 
τὸ σκᾶ καὶ τὸ σκορπίζει. 
Ὁ νέος ναύτης τραγουδᾶ 
καὶ μιὰ σανίδ᾿ ἁρπάζει: 
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί, 
φουρτούνα δὲ μὲ σκιάζει!»

Τὸ ἕνα κῦμα τὸν πετᾶ 
καὶ τ᾿ ἄλλο τονε χάφτει 
κι ἡ μαύρη θάλασσα ζητᾶ 
νὰ καταπιεῖ τὸ ναύτη. 
Μ᾿ αὐτὸς ἀκόμα τραγουδεῖ 
καὶ κολυμπάει καὶ πάει: 
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί, 
κι ὁ πλάστης μὲ φυλάει!»

Γεώργιος Βυζιηνός



Το τρελοβάπορο

Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες "βίρα μάινα"
την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ’ τις δυο μεριές

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ’ όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό
από τα βάθη φτάνει στους παλιούς καιρούς
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς

Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο
χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε
κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Εκτέλεση:  Νίκος Δημητράτος
Φωνητικά: Χορωδία Λαμίας
ταινία του faith9566







Δεν υπάρχουν σχόλια: